กู้ซือถอนสายตากลับมาอย่างเฉยชา
หมอนี่นิสัยไม่ค่อยดี แถมอายุก็มากไปหน่อย!
ยิ่งไปกว่านั้น แม่ของเซี่ยซ่งเหนียน... ก็ไม่ธรรมดาอยู่บ้าง
คิดดูก่อนแล้วกัน!
ทั้งสองคนออกไปยังลานด้านนอก ยืนอยู่ใต้ระเบียง มองหิมะที่กำลังโปรยปรายลงมาอีกครั้ง
เซี่ยซ่งเหนียนถามว่า “ตอนนั้นที่คุณเปลี่ยนไปอยู่สหกรณ์หลงผิงกะทันหัน เป็นเพราะเธอหรือเปล่า?”
พอถามออกไป เซี่ยซ่งเหนียนเองก็รู้สึกว่าไม่น่าเป็นไปได้
กู้ซือดูสุภาพอ่อนโยน ราวกับสุภาพบุรุษผู้สง่างาม
แต่ที่จริง ในวงราชการ สิ่งที่ควรแย่งชิงเขาก็ไม่เคยปล่อยมือ และกลยุทธ์ที่ควรใช้ก็ไม่เคยขาดตกบกพร่อง
เขาเข้ากับใครก็ได้ แต่ระหว่างเขากับทุกคนกลับมีช่องว่างที่มองไม่เห็นกั้นอยู่
ในใจเขากระจ่างแจ้งและเย็นชา
อยากเข้าไปใกล้ชิด กลายเป็นเพื่อนที่เขายอมรับ ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย
กู้ซือเล่าเรื่องที่ถงฮว่าเป็นเด็กผู้หญิงคนนั้นเมื่อหลายปีก่อนให้ฟัง
ตอนนั้นกู้ซือประสบเหตุ บาดเจ็บสาหัสจนเกือบช่วยชีวิตไว้ไม่ทัน
ถึงจะรอดมาได้ ร่างกายของเขาก็มีปัญหา
ต่อให้แต่งงานในอนาคต เขาก็ไม่มีลูกเป็นของตัวเอง
เพราะเรื่องนี้ ครอบครัวของกู้ซือจึงถือว่าหลานชายอย่างกู้จินเยว่เป็นผู้สืบทอดของกู้ซืออย่างสมเหตุสมผล
เซี่ยซ่งเหนียนเคยได้ยินกู้ซือพูดถึงเด็กผู้หญิงคนนั้น