แต่หวังฟางยังไม่ได้ใส่ใจเรื่องนี้ในตอนนี้
คนอื่นก็ส่วนคนอื่น ครอบครัวพวกเธอก็ส่วนครอบครัวพวกเธอ
บ้านคนธรรมดาที่ไหนจะมีญาติเป็นรองหัวหน้าคณะกรรมการกิจการความคิดได้ล่ะ?
“เรื่องพวกนี้ไม่ยากเกินความสามารถของน้าหรอก”
“ที่เหล่าซื่อต้องลงชนบทก็เพราะเธอ เขาถึงได้คอยหาเรื่องเธอทุกที่ในชนบท
เมื่อก่อนตอนอยู่บ้าน พวกเธอสองคนสนิทกันจะตาย!” หวังฟางจงใจพูดพลางถอนใจ
ถงฮว่ามีสีหน้าคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม ไม่ได้ตอบรับคำพูดของอีกฝ่าย
หวังฟางน่ารำคาญตรงนี้แหละ เวลาคุยกับเธอ ถ้าพูดเรื่องที่ไม่ถูกใจก็เงียบเป็นเป่าสาก ไม่ยอมพูดอะไรอีก
“เหล่าซื่อผ่านความลำบากมามากตอนอยู่ชนบท ถ้าเธออยากคืนดีกับเขา ก็ยกงานที่ฟาร์มโสมให้เขาสิ”
“ถ้าเธอยกงานที่ฟาร์มโสมให้ เขาก็จะรู้ว่าพี่สาวคนนี้ยังเป็นห่วงเขา”
“แล้วเขาก็จะไม่คอยขุ่นเคืองเรื่องที่เธอทำให้ต้องลงชนบท และเอาแต่หาเรื่องเธออีก”
ถงฮว่ารอจนอีกฝ่ายพูดจบแล้วค่อยตอบว่า “ฉันไม่สนหรอกว่าเขาจะหาเรื่องฉันหรือเปล่า
ยังไงเขาก็ด่าฉันไม่ชนะ แถมยังสู้ฉันไม่ได้ด้วย”
หวังฟางขบฟันกรอดด้วยความโมโหต่อท่าทีที่พูดเหมือนไม่ใส่ใจของเธอ “พวกเธอเป็นพี่น้องแท้ ๆ กันนะ เมื่อก่อนก็สนิทกันที่สุด!