“ไม่มีค่ะ”
หวังฟางไม่พอใจที่ถงฮว่าตอบกลับมาแค่สองคำง่าย ๆ
เงินก้อนนี้ถ้าเอาไปโยนลงน้ำ ยังมีเสียงดังให้ได้ยินบ้าง
แต่โอนให้ถงฮว่า กลับไม่มีแม้แต่คำขอบคุณ
ถึงหวังฟางจะไม่พอใจแค่ไหนตอนนี้ ก็ทำได้เพียงอดทน
“อีกไม่นานก็น่าจะถึงแล้ว ลูกคอยดูเวลาไว้ อย่าลืมไปที่ทำการไปรษณีย์ไปรับเงินล่ะ”
ถงฮว่ามองอย่างคลางแคลงใจ “เงินนี้ให้หนูเอาไปส่งต่อให้เสี่ยวซู่เหรอคะ?”
ให้ตายเธอก็ไม่เชื่อว่าหวังฟางจะส่งเงินมาให้เอง!
เว้นเสียแต่ว่า...มีเจตนาแอบแฝง!
หวังฟางตำหนิ “เด็กโง่ เงินที่แม่ส่งไปก็ต้องส่งให้ลูกสิ
ลูกเป็นลูกสาวคนเดียวของแม่ แถมยังเป็นลูกที่แม่รักที่สุดด้วย”
คนสองคนที่อยู่คนละฝั่งของสายโทรศัพท์ต่างก็ทนไม่ไหว พากันทำท่าคลื่นไส้ใส่คนข้าง ๆ
ถงฮว่าทนฟังต่อไม่ไหวจริง ๆ จึงกล่าวขอบคุณเสียงแห้ง ๆ
หวังฟางทั้งอับอายทั้งโมโห ถ้าเป็นเสวี่ยเอ๋อร์ คงไม่มีท่าทีแบบนี้แน่
ถงฮว่านังเด็กเนรคุณนี่มันเกิดมาก็เป็นพวกอกตัญญูอยู่แล้ว!
เรื่องเล็กน้อยแค่นี้ก็เอาแต่จำแค้น ไม่รู้จักบุญคุณ!
หวังฟางด่าถงฮว่าในใจไปเป็นพันเป็นหมื่นรอบ แต่ต่อหน้ากลับไม่ปริปากสักคำ
ถ้าเป็นถงฮว่าเมื่อก่อน หวังฟางไม่มีทางพูดกับเธอด้วยท่าทีแบบนี้
ก็แค่สันดานชอบรังแกคนอ่อนแอ กลัวคนแข็งกร้าวเท่านั้น
“ถ้าลูกยังขาดอะไร ก็โทรกลับมาบอกที่บ้านนะ แม่จะส่งไปให้อีก”