หวังฟางด่าพึมพำไม่หยุด «ฉันว่าเธอคงอิจฉาที่ฉันมีลูกชายได้! ถึงได้จงใจไม่ยกลูกชายฉันให้เป็นลูกบุญธรรม แต่กลับยกลูกสาวตัวขาดทุนให้แทน!»
«น้องชายฉันแก่ตัวไปไม่มีใครเลี้ยง ไม่มีใครส่งท้าย แล้วเธอจะยกลูกสาวตัวขาดทุนให้เป็นลูกบุญธรรมไปทำไม?»
«นี่เธอคิดจะหาผู้ชายมาแต่งเข้าบ้านให้ถงฮว่าจริง ๆ หรือไง?»
หวังฟางสบถด่าอีกคำ «นังตัวซวย!»
ที่ทำไปก็ไม่มีอะไร นอกจากระบายความอัดอั้นและความอิจฉาที่สุมอยู่ในใจ
ถงต้าหลายถอนหายใจเบา ๆ ในใจ ถ้าถูหย่าลี่ยอมรับเสวี่ยเอ๋อร์กลับไปเป็นลูกบุญธรรมก็คงดี
น่าเสียดายที่ถูหย่าลี่เลือกถงฮว่า ก็เพราะอยากได้สายเลือดตระกูลหวังในตัวถงฮว่า
«ถงฮว่าลงชนบทมานานแล้วนะ คุณส่งของไปให้เธอเพิ่มหน่อยสิ» ถงต้าหลายพูด
สีหน้าหวังฟางเปลี่ยนไปเล็กน้อย ปกติถงต้าหลายไม่เคยใส่ใจถงฮว่า แต่ตอนนี้กลับอยากดีกับเธอขึ้นมา
จุดประสงค์ก็เพื่อดึงใจถงฮว่า ให้เธอระลึกถึงพ่อแม่แท้ ๆ ให้มากขึ้น
«ฉันว่าเธอมันเป็นพวกอกตัญญูมาตั้งแต่เกิด ไม่อย่างนั้น...» หวังฟางนึกเสียใจขึ้นมาอีกแล้ว
เธอทนเห็นถงฮว่าได้ใช้ชีวิตสุขสบายไม่ได้จริง ๆ