【เรือเดินทะเลไม่เรียกว่าเรือเดินทะเล—ต้องเรียกว่าเรือรบ】
ดวงตาของถงชุนจิ่งแดงก่ำ เมื่อเห็นกับตาว่าแม่เป็นอัมพาตจริง ๆ เขาก็ยิ่งรู้สึกเจ็บปวดใจ
“แม่ ร่างกายแม่ทำไมถึง...ทำไมถึงเป็นแบบนี้ไปได้?”
ตอนนี้หวังฟางไม่มีเวลาสนใจอาการของตัวเอง
เธอจ้องข่งมี่เสวี่ยกับถงชุนซู่ ความโกรธแค้นและความชิงชังสุดขีดลุกโชนอยู่ในใจ จนทั้งตัวร้อนรุ่มกระสับกระส่าย
ถงต้าหลายตบหน้าถงชุนจิ่งอย่างแรง!
“แม่แกเป็นแบบนี้ ก็เพราะพวกพี่น้องแกทำให้โกรธไม่ใช่หรือไง?”
“แกเป็นพี่ชาย! แล้วดูแลน้องชายยังไงถึงปล่อยให้เป็นแบบนี้?”
“เขาอยู่กับแก แกสอนเขาแบบนี้หรือ?”
ถงต้าหลายตบซ้ำอีกหลายฉาดจนถงชุนจิ่งเซถอยหลังไปหลายก้าว เลือดไหลออกจากมุมปาก
ถงชุนจิ่งเช็ดเลือดตรงมุมปาก ใบหน้าซีดขาว แต่ไม่พูดสักคำ
หวังฟางเอียงหน้า ปากกระตุก ดวงตาเต็มไปด้วยแววอำมหิตขณะมองคนในห้อง
ขาดไปเพียงคนเดียว “ถงฮว่าล่ะ?”
ข่งหลินหลางละสายตาจากใบหน้าบิดเบี้ยวของหวังฟาง
“เธอทำงานอยู่ที่ฟาร์มโสม ไม่มีใครบอกเรื่องนี้กับเธอ”
หวังฟางจ้องข่งหลินหลางอย่างเคียดแค้น ความชิงชังเผยออกมาจากแววตา
เธอแทบอยากจับนังสารเลวนี่กลืนลงท้องไปเสีย
“เธอ...สมควรถูกตี!” หวังฟางเค้นคำพูดสามคำนี้ออกมาระหว่างซอกฟัน