ปกติถงต้าหลายยุ่งกับงานมาก ทั้งยังแทบไม่เคยนั่งคุยกับลูก ๆ ในบ้านดี ๆ เลย
ตอนนี้ถงฮว่ากำลังจะถูกยกให้คนอื่นเป็นลูกบุญธรรม ถงต้าหลายจึงคิดว่าตัวเองควรคุยกับเธอในฐานะพ่อลูกสักครั้ง
“ฮว่าฮว่า ลูกยังโกรธพ่ออยู่ใช่ไหม ที่ตอนนั้นพ่อไม่ได้ออกหน้าให้ลูก?”
ถงฮว่าตอบว่า “อาเขย ตอนนี้ก็ยังไม่สายไปนะคะ คุณจัดการกู้จินเยว่ไม่ได้ ช่วยจัดการข่งมี่เสวี่ยให้ฉันหน่อยได้ไหม?”
สีหน้าถงต้าหลายแข็งค้าง แล้วเขาจะคุยต่อยังไงได้อีก?
ทำไมเธอถึงใจแคบแบบนี้นะ?
“ลูกควรมีจิตใจเมตตาหน่อย เสวี่ยเอ๋อร์โตมาด้วยกันกับลูก พวกเธอสนิทกันเหมือนพี่น้อง
อย่าทำให้ความสัมพันธ์ต้องบาดหมางกันเพราะผู้ชายคนเดียวเลย”
ถงฮว่าหัวเราะเยาะ “อาเขย ฉันไม่มีพี่น้องแบบนี้หรอกค่ะ แล้วก็อย่าเอาฉันไปเปรียบกับเธอ เธอมันก็แค่ผู้หญิงสารเลวที่แย่งผู้ชายคนอื่น”
ถงต้าหลายเริ่มโมโห “ลูกนี่พูดจาไม่น่าฟังเลยนะ!”
ถงฮว่าเลิกคิ้ว “อาเขยคะ ระหว่างคำพูดของฉันที่ไม่น่าฟัง กับสิ่งที่ข่งมี่เสวี่ยทำ อะไรไร้ยางอายกว่ากันคะ?”
ถงต้าหลายถูกเธอเรียกอาเขยซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนหงุดหงิดหัวเสีย “ลูกก็มีกู้ซือแล้วนี่?
ลูกยังหาคนใหม่ได้ แล้วกู้จินเยว่จะหาใหม่ไม่ได้หรือไง?
ลูกยังไปหาลุงเล็กของกู้จินเยว่ได้ แล้วกู้จินเยว่จะไปหาเพื่อนของลูกอย่างเสวี่ยเอ๋อร์ไม่ได้หรือ?”