กู้ซือจับมือที่เกร็งของเธอขึ้นมา กอบกุมปลายนิ้วเย็นเฉียบไว้จนค่อย ๆ อุ่นขึ้น
“ทั้งที่รู้ว่าทำไม่ได้แต่ก็ยังเลือกทำ นี่คือความจริงใจที่สุดของผม”
ดวงตาของถงฮว่ามีสีแดงเรื่อ เธอคิดปล่อยให้ทุกอย่างเป็นไปตามธรรมชาติ แต่ลึก ๆ ในใจก็ยังหวังจะใช้ชีวิตร่วมกับเขาไปทุกปีทุกเดือน
“ฉันก็เป็นคนธรรมดา นิสัยก็ไม่ดีด้วย...”
เพราะเคยหลอกลวงเขา เธอจึงรู้สึกว่าตัวเองด้อยกว่าเมื่ออยู่ต่อหน้ากู้ซือ
เธอยิ่งอดคาดเดาไม่ได้ว่าเหตุผลที่กู้ซือคบกับเธอ มีสักเท่าไรที่เป็นเพราะบุญคุณช่วยชีวิต
รอยยิ้มแต้มดวงตาทรงเสน่ห์สีดำสนิทของกู้ซือ “ธรรมดาน่ะเหรอ ก็ธรรมดาอยู่แล้ว ใครบ้างไม่ธรรมดา พวกเราก็เป็นคนธรรมดากันทั้งนั้นไม่ใช่เหรอ”
“เรื่องนิสัย ถ้าไม่ใช่ปัญหาเรื่องหลักการ คุณก็ไม่ต้องเปลี่ยนหรอก ผมค่อย ๆ ปรับตัวเข้ากับคุณได้”
ถงฮว่าก้มหน้ามาตลอด ทว่าน้ำตากลับไหลออกมา
กู้ซือสังเกตได้ว่าเธอกำลังกังวลและคิดฟุ้งซ่าน
เป็นเพราะกู้จินเยว่หรือเปล่า
เพราะความสัมพันธ์ระหว่างเขากับกู้จินเยว่หรือ
กลัวคนอื่นจะนินทาหรือ
กลัวว่าจะส่งผลต่ออนาคตของเขาหรือ
กลัวว่าเขาจะยืนหยัดต่อไปไม่ไหวแล้วเปลี่ยนใจหรือ