กู้ซือวางเอกสารทะเบียนบ้านที่ทั้งสองคนเตรียมไว้ลงบนโต๊ะ
หวัง เจ้าหน้าที่คิดไปสารพัดความเป็นไปได้ แต่ไม่เคยนึกเลยว่าประธานกู้จะมาทำเรื่องจดทะเบียนสมรสด้วยตัวเอง...
แต่พอได้ดูเอกสารทะเบียนบ้านของทั้งคู่ ต่อให้หวัง เจ้าหน้าที่จะเป็นคนโง่แค่ไหนก็เข้าใจแล้ว
ลูกตาแทบถลนออกจากเบ้า!
ประธานกู้จะแต่งงานแล้ว!
ไม่สิ!
ตอนนี้ประธานกู้กำลังจะแต่งงานแล้ว!
ก็ไม่ถูกอีก!
ตอนนี้ประธานกู้กำลังจะไปจดทะเบียนสมรสแล้ว!
บ้าเอ๊ย!
หวัง เจ้าหน้าที่ตื่นเต้นจนในหัวปั่นป่วนไปหมด
“ประ...ประธานกู้ ยินดีด้วยนะครับ!”
คราวนี้หวัง เจ้าหน้าที่มองหญิงสาวที่ยืนอยู่ข้างประธานกู้อย่างพินิจพิเคราะห์
หน้าตาสะสวย ผิวขาวสะอาด ดูดีไม่มีที่ติ แถมยังมีบุคลิกงดงาม
เมื่อยืนคู่กับประธานกู้ก็ช่างเหมาะสมกันราวกับกิ่งทองใบหยก เป็นคู่ที่สวรรค์สร้างมา...
ดูท่าการที่ประธานกู้จะแต่งงานก็ไม่ใช่เรื่องน่าแปลกใจอะไร
อย่างไรเสียประธานกู้ก็อายุสามสิบแล้ว
ผู้ชายวัยสามสิบแถวนี้ ลูกโตพอจะหิ้วกระป๋องซีอิ๊วได้กันทั้งนั้น
“ขอบคุณครับ!” กู้ซือล้วงลูกอมกระต่ายขาวต้าไป๋ทู่กำใหญ่จากกระเป๋า วางลงบนโต๊ะ “กินลูกอมมงคลกันครับ!”
ถงฮว่าตาโต “...”
เขาเตรียมไว้ตั้งแต่แรกแล้วเหรอ?
หวัง เจ้าหน้าที่เห็นเข้าก็ร้องอุทานในใจว่า โอ้โห
สมกับเป็นประธานจริง ๆ แม้แต่ลูกอมมงคลยังแจกใจกว้างกว่าคนอื่น ลูกอมกระต่ายขาวกำนี้คงหนักครึ่งจินได้กระมัง?