บทที่ 202 ตัวตึงในหมู่เศษสวะ
ข่งมี่เสวี่ยทั้งอับอายทั้งโมโห ใบหน้าแดงก่ำ กระทืบเท้าพูดว่า “พี่รอง! หมายความว่ายังไง ฉันไปยุแยงความสัมพันธ์ในบ้านคุณตอนไหน?”
ถงชุนซู่โมโหจนควันออกหู “มีอะไรก็มาลงที่ฉันสิ! เป็นผู้ชายทั้งคน จะตะโกนใส่ผู้หญิงอย่างเธอทำไม?”
ถงชุนจิ่งชกเขาไปหมัดหนึ่ง “ถงชุนซู่! หัดเจียมตัวไว้บ้าง!”
ถงชุนซู่ถูกต่อยจนล้มคว่ำลงกับพื้น เขาทุบพื้นอย่างโมโห “ถงชุนจิ่ง! แกจบเห่แน่!
อย่าคิดว่าพ่อแม่ไม่อยู่ด้วยแล้วจะรังแกฉันตามใจชอบได้!”
ถงชุนจิ่งปรายตามองเขาอย่างเย็นชา ก่อนเดินเข้าบ้านไปโดยไม่สนใจใคร
เยาวชนมีการศึกษาคนอื่น ๆ มองหน้ากันไปมา ไม่กล้าห้ามและไม่กล้าถาม
วันนี้เยาวชนถง…ดุชะมัด!
กู้จินเยว่ค่อย ๆ ลุกขึ้นจากพื้น
ข่งมี่เสวี่ยจะเข้าไปพยุงเขา แต่กลับถูกสะบัดมือทิ้ง แววเกลียดชังวาบผ่านดวงตา
เขาหันไปมองไกล ๆ ยังทิศทางที่ถงฮว่าอาศัยอยู่
แม้จะมองไม่เห็น แต่แววเกลียดชังรุนแรงยังคงฉายชัดในดวงตา
ถงชุนซู่รู้สึกใจหวิวขึ้นมานิด ๆ ทำไมถึงรู้สึกเหมือนพี่รองโกรธเขาจริง ๆ ล่ะ?