ถงชุนจิ่งจากไปแล้ว แต่ของก็ยังถูกทิ้งไว้
ตอนถงชุนจิ่งกลับไป ถงชุนซู่ยังอยู่ที่จุดพักเยาวชนมีการศึกษา อวดเสื้อคลุมทหารของตัวเองอยู่
พอเห็นพี่รองกลับมา ถงชุนซู่ก็ไม่รู้สึกผิดสักนิด «พี่รอง ดูสิ! ผมใส่พอดีเลย!»
ถงชุนซู่ไม่ได้คิดให้ถี่ถ้วน ทั้งยังไม่ถามด้วยซ้ำว่าเสื้อคลุมทหารตัวนี้เป็นของถงชุนจิ่งหรือเปล่า
เขาเป็นน้องเล็กของบ้าน จึงคิดไปเองโดยสัญชาตญาณว่าของชิ้นนี้ต้องเป็นของเขา
ความจริงแล้ว เสื้อคลุมทหารตัวนี้ถงชุนเหลยเป็นคนให้ถงชุนจิ่ง
เพราะถงชุนจิ่งอยู่ในเมืองต่อไม่ได้ ถงชุนเหลยในฐานะพี่ใหญ่จึงมอบเสื้อคลุมตัวนี้ให้เขาเป็นการชดเชย
ตอนนี้ถงชุนซู่ใส่มันไปแล้ว ถงชุนจิ่งก็ไม่อาจพูดได้อีกว่าพี่ใหญ่ให้เสื้อคลุมตัวนี้กับเขา
ในความพร่าเลือน ถงชุนจิ่งนึกถึงปีที่กลับบ้านไปเยี่ยมญาติ เขาเอาผ้าพันคอขนแกะสีแดงไปให้ถงฮว่า
ผ้าพันคอผืนนี้เป็นของขอบคุณที่มีคนมอบให้ หลังจากเขาบังเอิญช่วยเหลือคนคนหนึ่งไว้
ถงฮว่าเป็นน้องสาวเพียงคนเดียวของเขา เขาย่อมนึกถึงเธอเป็นคนแรก
ในจดหมายเขายังบอกเธอล่วงหน้าด้วยว่าจะมอบผ้าพันคอขนแกะสีแดงให้หนึ่งผืน
ผ้าพันคอที่สวยมาก ๆ ผืนหนึ่ง
ถ้าน้องสาวของเขาสวมผ้าพันคอผืนนี้ เธอจะต้องเป็นหญิงสาวที่สวยที่สุดแน่นอน!
จนถึงตอนนี้เขายังจำได้ว่าในจดหมายเขาใช้คำบรรยายไปตั้งมากมายแค่ไหน เพื่อพรรณนาผ้าพันคอสีแดงที่งดงามจนหาที่เปรียบไม่ได้ผืนนั้น
แต่—
พอเขากลับไป ข่งมี่เสวี่ยกลับเห็นผ้าพันคอผืนนั้นก่อน
เธอหยิบไปพันคอตัวเองก่อน «พี่รอง นี่เป็นของขวัญที่พี่ให้ฉันเหรอ?»