ถงชุนซู่ร้องโวยวายขึ้นมา “แม่! แม่พูดผิดแล้ว!”
“ข่งมี่เสวี่ยเป็นลูกสาวของแม่ ส่วนถงฮว่าต่างหากที่เป็นลูกสาวของน้าข่ง!”
หวังฟางตวาดถงชุนซู่อย่างดุดัน “หุบปากเดี๋ยวนี้!”
“หยุดพูดเหลวไหลได้แล้ว!”
“อะไรนะ เสี่ยวเสวี่ยเป็นลูกสาวฉัน! เสี่ยวเสวี่ยเป็นลูกสาวของพ่อกับนังแพศยาข่งหลินหลางต่างหาก!”
ถงชุนซู่พูดอย่างเอือมระอา “แม่! แม่โง่หรือเปล่า?”
“ถ้าเสี่ยวเสวี่ยเป็นลูกสาวของพ่อกับน้าข่งจริง ๆ เธอก็เป็นลูกนอกสมรสของพ่อสิ!”
“แม่ไม่ใช่คนโง่สักหน่อย! ทำไมพ่อถึงไม่รักลูกแท้ ๆ ของตัวเอง แต่กลับไปรักลูกคนอื่นแทนล่ะ?”
เขาพึมพำ “ตั้งแต่เล็กจนโต ผมยังไม่เคยรู้เลยว่าแม่จะโง่ได้ขนาดนี้!”
หวังฟางโกรธจนหน้ามืด พุ่งเข้าไปทุบตีถงชุนซู่!
ถงชุนซู่รีบดึงพี่ชายรองของตัวเองมาขวางไว้ตรงหน้า!
ถงชุนจิ่งถูกแม่ตะปบเข้าให้โดยไม่ทันตั้งตัว บนใบหน้าพลันมีรอยเลือดไหลเป็นทางหลายเส้น
สถานการณ์ยังไม่ทันได้พูดกันให้รู้เรื่องก็กลับวุ่นวายขึ้นมาอีก!
เขาพูดอย่างโมโห “ถงชุนซู่! หุบปากเดี๋ยวนี้!”
ถงชุนซู่ยิ้มเจื่อน “ได้เลย!”
ถงชุนจิ่งสงบสติอารมณ์ “แม่ ค่อย ๆ พูดกันทีละเรื่อง แม่กับพ่ออธิบายเรื่องให้ชัดก่อน”
หวังฟางหอบหายใจ ก่อนพูดอย่างเคียดแค้น “ก็พ่อแกกับนังข่งนั่นแอบมีอะไรกัน! ฉันพูดไม่ชัดตรงไหน?”
ถงต้าหลายชี้หน้าหวังฟาง “อย่ามาพูดจาเหลวไหลต่อหน้าลูก ๆ! ฉันกับเสี่ยวข่งบริสุทธิ์ใจ แกใส่ร้ายกันชัด ๆ!”
หวังฟางจ้องถงต้าหลายด้วยสายตาอำมหิต “ถงต้าหหลาย! แกจะแก้ตัวไปก็ไม่มีประโยชน์! ฉันเห็นกับตา!”
ถงต้าหลายแก้ตัว “เห็นกับตา? ตาแกบอดไปแล้วหรือไง!”
ไฟโทสะในอกหวังฟางราวกับถูกสาดน้ำมันใส่ ก่อนจะปะทุขึ้นมาในพริบตา!
เธอพุ่งเข้าไปทั้งทุบตีทั้งด่าทออย่างเดือดดาล:
“ถงต้าหหลาย! ไอ้คนไม่ได้เรื่อง! ไอ้สารเลว! แกกล้าทำแต่ไม่กล้ายอมรับ! ไอ้ขี้ขลาด!”