“เธอจะมาอ้างว่าถงฮว่าเป็นน้องสาว แล้วปล่อยให้เธอก่อเรื่องตามใจชอบแบบนี้ไม่ได้!”
“นี่ไม่ใช่การช่วยเธอ! เธอกำลังทำร้ายเธอ รู้หรือเปล่า!”
“เธอแต่งงานแล้ว งานเลี้ยงก็จัดไปแล้ว ตอนนี้เธอเป็นคนของตระกูลกู้แล้ว!”
ถงชุนซู่พูดอย่างเดือดดาลว่า “การแต่งถงฮว่าเข้าบ้านตระกู้ต่างหากที่ทำร้ายเธอ!”
หวังฟางหมดความอดทน ตบหน้าเขาฉาดใหญ่!
“หุบปาก!”
“ถ้าแกไม่ยุยง เรื่องจะกลายเป็นแบบนี้ได้ยังไง?”
“ฉันน่าจะตีแกให้ตายไปเลย! จะได้ไม่ต้องมาทำให้ฉันโมโหทุกวัน!”
หวังฟางเงื้อมือตีถงชุนซู่ไม่ยั้ง!
ถงฮว่าจะเข้าไปขวาง หวังฟางก็ยิ่งตั้งใจตีเธอ!
ถงชุนจิ่งดึงแม่ออกมา แล้วขวางถงฮว่ากับถงชุนซู่ไว้ด้านหลัง “แม่! เลิกก่อเรื่องได้แล้ว!”
หวังฟางถูกถงชุนจิ่งกระชากจนเซถอยหลังไปหลายก้าวกว่าจะยืนได้มั่นคง!
เธอมองถงชุนจิ่งอย่างไม่อยากเชื่อ “แกลงไม้ลงมือกับฉันเหรอ?”
“แกลงไม้ลงมือกับฉันเพราะนังเด็กเหลือขอคนนี้เนี่ยนะ?”
ถงชุนจิ่งตะโกนอย่างเหลืออด “แม่! แม่ใจเย็นและทำตัวให้สงบกว่านี้หน่อยไม่ได้หรือไง?”
“แม่จะทำให้เรื่องบานปลาย! จะทำให้มันยุ่งจนแก้ไม่ได้แบบนี้ถึงจะพอใจหรือไง?”
หวังฟางถูกตะคอกจนยืนนิ่งงันอยู่กับที่
ลูกชายคนที่สี่ก่อเรื่องกลางงานแต่งเพราะถงฮว่า ทำให้ตระกูลกู้ขุ่นเคือง จนบ้านตัวเองกลายเป็นเรื่องน่าขัน
ลูกชายคนที่สองกลับลงมือกับเธอเพราะถงฮว่า แถมยังตะคอกและข่มขู่เธออีก!
“ผิดธรรมเนียมไปหมดแล้ว! ผิดธรรมเนียมไปหมดแล้ว!” หวังฟางตบต้นขาพลางร้องโวยวาย!
“ทำไมฉันถึงคลอดลูกที่เลวยิ่งกว่าสัตว์เดรัจฉานอย่างพวกแกออกมาด้วย!”