หวังฟางถูกฟาดจนตัวสั่นสะท้าน ร้องโอดโอยออกมา!
“เสี่ยวซู่!” หวังฟางกรีดร้องเสียงแหลม
เธอไม่อยากเชื่อเลยว่า ลูกชายแท้ ๆ ของตัวเองจะฟาดเข็มขัดใส่เธอ!
เขาตีเธอ!
ถงฮว่า “……”
เธอสังเกตเห็นว่าปากของหวังฟางเบี้ยวหนักกว่าเดิม
น้ำลายไหลย้อยจากมุมปากเป็นสาย ๆ …
เหมือนหมาที่น้ำลายยืด ดูไม่น่ามองเอาเสียเลย
ถงชุนซู่ฟาดเข็มขัดใส่หวังฟางอีกครั้ง!
หวังฟางร้องโหยหวน ความเจ็บปวดในใจไม่ได้เบาบางไปกว่าความเจ็บบนร่างกายเลย
ถงชุนจิ่งร้องด้วยความตกใจ “ถงชุนซู่! นายทำอะไรน่ะ?”
พอได้ยินเสียง ถงชุนซู่ก็หันกลับมาฟาดเข็มขัดใส่ทันที!
ถงชุนจิ่งหลบไม่ทัน ได้แต่กัดฟันรับการฟาดอย่างเจ็บแค้น!
“โธ่เว้ย!”
จากนั้นใครพูด ถงชุนซู่ก็ตีคนนั้น!
ใครร้องโหยหวนหนักกว่า ก็ถูกตีหนักกว่า
ยิ่งถูกตีหนัก ก็ยิ่งร้องโหยหวน…
ถงฮว่าถอยไปยืนข้างประตู ปล่อยให้ถงชุนซู่จัดการตามใจ
หวังฟางร้องเรียกเสียงแหลม “เสี่ยวซู่…มองแม่…มองแม่สิ! แม่เองนะ!”
อาการผิดปกติของถงชุนซู่ทำให้หวังฟางเจ็บปวดราวกับถูกมีดกรีด ในใจเต็มไปด้วยความกระวนกระวายและหวาดกลัว จนแทบหายใจไม่ออก
ในที่สุด ถงต้าหหลายก็ฉวยจังหวะตอนถงชุนซู่หันไปตีหวังฟาง