หวังฟางส่งเสียงหอบฮึดฮัดด้วยความโมโห จนพูดไม่ออกสักคำ
ตอนนี้ถงชุนซู่อยู่ในสภาพคลุ้มคลั่งแทบเสียสติ
เขาเอาตัวเองยังไม่รอด จะมีแก่ใจไปสนใจแม่ที่ถูกคนรังแกได้อย่างไร
ถงชุนจิ่ง: “ถงฮว่า เธอ...”
ดวงตาของถงชุนจิ่งฉายแววเจ็บปวด
แม่ก็อยู่ในสภาพแบบนี้แล้ว ยังไม่น่าสงสารพออีกหรือไง?
ถงฮว่ายังระบายความโกรธไม่หมดอีกหรือ?
เพราะเรื่องชาติกำเนิดของข่งมี่เสวี่ย ถงต้าหลายจึงรู้สึกเสียเปรียบอยู่บ้างเมื่อต้องอยู่ต่อหน้าลูกชายทั้งสอง
ตอนนี้ถงฮว่ามาถึงที่เอง ถงต้าหลายจึงคิดจะใช้เธอเรียกความน่าเกรงขามกลับคืนมา
และจะสั่งสอนถงฮว่าที่หลังจากถูกยกให้บ้านอื่นแล้ว ก็ไม่เห็นหัวพวกเขาซึ่งเป็นพ่อแม่อีกต่อไป
“ไอ้เด็กเหลือขอ! แกกล้าพูดคำแบบนี้ออกมาได้ยังไง!”
ถงต้าหลายตวาด ก่อนชักเข็มขัดหนังฟาดเข้าใส่!
ถงฮว่าหลบได้ทัน
ถงชุนจิ่งตกใจจนหน้าถอดสี รีบลุกขึ้นนั่งบนเตียงเตา
แต่พอขยับร่างกาย เขาก็เจ็บจนเหงื่อเย็นผุดเต็มตัว
“พ่อ! พ่อทำแบบนี้ไม่ได้นะ!” ถงชุนจิ่งร้องเสียงหลงพลางกัดฟันด้วยความเจ็บ
ถงชุนจิ่งเคยโดนเข็มขัดฟาดมาก่อน จึงรู้ดีว่ามันเจ็บแค่ไหน
พ่อจะใช้เข็มขัดตีถงฮว่าที่เป็นผู้หญิงได้ยังไง
ตรงกันข้ามกับเขา หวังฟางกลับหัวเราะอย่างสะใจเมื่อเห็นเหตุการณ์