ถูหย่าลี่เห็นว่าด้านหลังเงียบไปแล้ว จึงหันกลับมามองถงฮว่าด้วยแววตาอ่อนโยน
ดวงตาของถงฮว่าที่กำลังยิ้มเป็นประกาย พอยิ้มขึ้นมา ดวงตารูปเมล็ดซิ่งก็โค้งหยี ทั้งน่ารักทั้งว่าง่าย จนถูหย่าลี่ใจอ่อนยวบ
ปกติถูหย่าลี่ไม่ใช่คนกระตือรือร้นขนาดนี้ และยังวางระยะห่างกับเพื่อนบ้านรอบข้างด้วย
วันนี้เป็นครั้งแรกที่เพื่อนบ้านเหล่านั้นเห็นเธอมีความสุขถึงเพียงนี้
ถึงขั้นจะออกไปดูหนังด้วยกัน
“ฉันว่าเธอคงอยากมีลูกจนแทบบ้าแล้วล่ะ เด็กผู้หญิงคนเดียว แถมยังเป็นลูกบุญธรรม เธอยังดีใจขนาดนี้”
“ลูกสาวบุญธรรมคนนี้เป็นหลานสาวของหัวหน้าหวังไม่ใช่เหรอ อย่างน้อยก็ยังมีสายเลือดเกี่ยวข้องกันอยู่บ้าง”
“รับลูกสาวบุญธรรมมาแล้ว เธอคิดว่าตัวเองยังมีลูกได้อีกหรือไง?”
“ดูจากอายุแล้วเธอก็ยังไม่มาก ถ้ามีลูกได้ก็คงมีได้แน่ แค่กลัวว่าจะมีไม่ได้ต่างหาก”
“ฉันว่าลูกสาวบุญธรรมคนนี้ไม่เลวเลยนะ หน้าตาสวย แถมยังเป็นนักเรียนมัธยมปลาย ดูเหมือนจะสนิทกับเธอดีด้วย”
……
ตอนถงฮว่าหันกลับไปมอง ก็เห็นพวกเขารวมกลุ่มกันพูดอะไรบางอย่างอยู่พอดี
เธอเอ่ยอย่างคนมีประสบการณ์ว่า “พวกเขาต้องกำลังนินทาเราอยู่แน่ ๆ”
ถูหย่าลี่เหลือบมองไปทางนั้นเช่นกัน คนพวกนั้นยังคงหันมามองพวกเธอเป็นระยะ