ถงชุนซู่โมโหอยู่ในใจ แต่ไม่พูดอะไรสักคำ ก้มหน้าก้มตาแบกตะกร้าผักกาดขาวเดินจากไป
ข่งมี่เสวี่ย: “……”
ดีเหลือเกิน!
พวกเขาโดนถงฮว่าทำให้โมโหมา พอหันมาก็พาลลงที่เธอเสียอย่างนั้น!
น่าโมโหจริง ๆ!
ถงฮว่ารับหัวไชเท้าเสร็จแล้ว ก็ใช้กระสอบป่านใส่หัวไชเท้าขาวที่ชั่งน้ำหนักแล้ว แบกไปวางบนรถลาก
หัวไชเท้าขาวสี่กระสอบใหญ่กับฟักทองอีกสองตะกร้าใหญ่ถูกมัดไว้แน่นด้วยเชือก
“พี่ถง! ให้พี่รองฉันช่วยลากกลับไปนะ!” เฉิงเสี่ยวอวี่ส่งสายตาให้เฉิงเว่ยกั๋วเป็นเชิงบอกให้รู้จักทำตัวกระตือรือร้นหน่อย
อย่าทำตัวเหมือนวัวแก่สิ เธอเฆี่ยนทีถึงจะเดินไปก้าวหนึ่ง ถ้าไม่เฆี่ยนก็ยืนแช่อยู่กับที่!
“พวกเธอยังขนของไม่เสร็จเลย ของฉันมีแค่รถเดียว ฉันไหว!” ถงฮว่าพาดเชือกไว้หน้าอก โบกมือให้พวกเขา แล้วค่อย ๆ ลากรถจากไปทีละก้าว!
เฉิงเสี่ยวอวี่กระทืบเท้าด้วยความโมโห “ดูนายสิ! ยังเป็นผู้ชายอยู่หรือเปล่า? เอาใจคนอื่นไม่เป็นหรือไง? ปลอบสาว ๆ ไม่เป็นหรือไง?”
เฉิงเว่ยกั๋วคิดว่าอยู่ต่อหน้าคนมากมายแบบนี้ คงไม่ค่อยเหมาะเท่าไร
แต่เฉิงเสี่ยวอวี่ไม่สนใจ เธอถีบเขาไปทีหนึ่ง “ไปสิ! จะให้ฉันขอร้องนายหรือไง?”
เฉิงเว่ยกั๋วพูดไม่ออก น้องสาวของเขายังห้าวเหมือนเดิมไม่มีเปลี่ยน!
ถงฮว่าลากรถไปได้ไม่นาน เหงื่อก็เริ่มผุดขึ้นเต็มหน้าผาก ทุกครั้งที่ก้าวออกไปต้องออกแรงแทบหมดแรง ถ้าเผลอนิดเดียว รถลากก็อาจลากเธอถอยหลังไปด้วย!