หลังจากจับคนจากบ้านของหวูเหลียงไปแล้ว ตำรวจก็นำข้าวของจำนวนไม่น้อยจากบ้านของหวูเหลียงไปยังสถานีตำรวจ
กู้จินเยว่รู้ว่าที่บ้านแตกหักกับอาเล็กแล้ว
ครั้งนี้อาเล็กกลับเมืองหลวง แต่กลับไม่ยอมกลับบ้านด้วยซ้ำ
กู้จินเยว่กลัวว่าอาเล็กจะไม่ยื่นมือช่วย แต่ก็กลัวว่าอาเล็กจะไม่ใส่ใจ
“ถ้าเรื่องนี้แพร่ออกไป คนที่นี่อาจไม่รู้ว่าผมกู้จินเยว่เป็นใคร
แต่พวกเขาต้องรู้จักคุณแน่ ๆ หลานสะใภ้ของคุณเจอเรื่องแบบนี้ คนที่เสียหน้าก็คือคุณเหมือนกัน”
กู้ซือมองเขาด้วยแววตาคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม ยังคิดจะข่มขู่เขาอีกเหรอ?
“ฉันจะสอบถามเรื่องนี้”
กู้จินเยว่หน้าชื่นขึ้นทันที “ขอบคุณครับอาเล็ก!”
ตอนนั้นกู้จินเยว่ถึงนึกขึ้นได้ว่า “อาเล็ก คุณมาเยี่ยมแม่ของข่งมี่เสวี่ยเหรอครับ?”
คนนอกไม่รู้ว่าตระกูลกู้มีเรื่องขัดแย้งกัน เรื่องอื้อฉาวในครอบครัวไม่ควรแพร่งพรายออกไป ยิ่งไม่ต้องพูดถึงสถานการณ์ของอาเล็ก
แม่ของข่งมี่เสวี่ยเจอเรื่องใหญ่ขนาดนี้ ในฐานะญาติผู้ใหญ่เพียงคนเดียวของเขาที่อยู่ที่นี่ อาเล็ก
จึงมาเยี่ยมแม่ของข่งมี่เสวี่ยแทนพ่อแม่ของเขาได้ เป็นเรื่องปกติของมารยาททางสังคม
กู้ซือเหลือบมองเขานิ่ง ๆ ช่างหลงตัวเองเก่งจริง ๆ