ถงฮว่า: “……”
เขาไปหาอาวุธอันตรายพวกนี้มาจากไหนกันนะ?
ปกติเขาซ่อนไว้ที่ไหนด้วย?
“ฉันไม่กลัวค่ะ”
ถ้าเจออันตรายเข้าจริง ๆ เธอก็ยังหลบเข้าไปในมิติได้
ซูเฉวียนชมเธออย่างดีใจ “สมกับเป็นลูกสาวพ่อจริง ๆ กล้าหาญเกินใคร!”
ดวงตาของถงฮว่าเป็นประกาย แม้จะรู้ว่าเขาชมส่ง ๆ ก็เถอะ
ทั้งสองเดินต่อไปอีกเกือบครึ่งชั่วโมง
ถงฮว่ามองสถานที่ตรงหน้าด้วยสีหน้าซับซ้อน สถานที่ที่ซูเฉวียนบรรยายว่าเป็นดั่งแดนเซียนนี่ ไม่ใช่ฐานลับของเธอหรอกหรือ?
“สวยไหม?” ซูเฉวียนถามอย่างภาคภูมิใจ
สาว ๆ ก็ชอบดอกไม้ใบหญ้ากับสัตว์ตัวเล็ก ๆ แบบนี้ไม่ใช่หรือไง?
ภูเขาแถบนี้เต็มไปด้วยดอกไม้นานาพันธุ์ที่แข่งกันเบ่งบาน!
ดอกไม้ที่นี่มีช่วงออกดอกยาวนานกว่าดอกไม้ด้านนอกเสียอีก
แม้แต่หญ้าก็ยังงอกงามแข็งแรงกว่าด้านนอก
“สวยค่ะ” ถงฮว่ากวาดตามองรอบบริเวณ
สายลมเย็นบนภูเขาพัดแผ่วเบา ไล้ผ่านแก้มและเส้นผมของเธอ
เสียงใบไม้เสียดสีกันดังซู่ซ่า ประสานเป็นท่วงทำนองไพเราะ
ราวกับกำลังขอบคุณถงฮว่าที่มอบสิ่งดี ๆ ให้พวกมัน
ถงฮว่ายิ้มสดใส ทุกครั้งที่มาที่นี่ อารมณ์ของเธอมักจะดีขึ้นเสมอ
ซูเฉวียนเตือนเธอ “ระวังหน่อย ที่นี่ยังมีกับดักที่คนอื่นขุดไว้ด้วย”
ตอนที่ซูเฉวียนพบว่าที่นี่มีกับดัก เขาก็อยากรู้ว่ามีใครอีกบ้างที่รู้จักสถานที่แห่งนี้
ความผิดปกติของที่นี่เกี่ยวข้องกับคนคนนั้นหรือเปล่า
แต่สถานะของเขาพิเศษ จะให้มานั่งเฝ้าที่นี่เป็นเวลานานไม่ได้