กู้จินเยว่จ้องเขาอย่างตกตะลึง “เธอขโมยเงินของพวกคุณไปจริง ๆ เหรอ?”
เรื่องนี้เป็นสิ่งที่กู้จินเยว่คาดไม่ถึงอย่างที่สุด!
ถงชุนจิ่งกล่าวว่า “ไม่รู้ว่าเธอใช้วิธีไหนทำให้ลุงส่งเงินมาให้ ไม่เห็นบอกพวกเราสักคำ”
สีหน้ากู้จินเยว่ไม่น่ามอง ตอนนี้ข่งมี่เสวี่ยเป็นภรรยาของเขา คำพูดและการกระทำของเธอย่อมส่งผลต่อหน้าตาของเขาอยู่บ้าง
“ฉันจะไปถามเธอ!” กู้จินเยว่พูดอย่างโมโห
ถงชุนจิ่งดึงเขาไว้ “ไม่ต้องถามแล้ว”
เมื่อครู่เขาขอยืมเงินข่งมี่เสวี่ย 50 หยวน แค่ 10 หยวนเธอยังไม่ยอมให้ยืม!
ทั้งที่ในมือเธอน่าจะยังมีเงินอย่างน้อย 170-180 หยวน
เงินนั่นก็เป็นเงินที่ลุงส่งมาให้พวกเขา
เธอรับเงินออกมาเองคนเดียวโดยไม่บอกพวกเขาก็เรื่องหนึ่ง
แต่กลับไม่แบ่งให้สักนิด ขอยืมยังไม่ได้!
“งั้นเธอก็น่าจะมีเงินอยู่กับตัวสินะ?” กู้จินเยว่เพิ่งนึกได้
ทันใดนั้นใบหน้ากู้จินเยว่ก็แดงก่ำ “ฉันจะไปเอาเงินมาให้คุณ!”
ถงชุนจิ่งกล่าวว่า “ช่างเถอะ!”
เขามองเธอออกแล้ว ต่อให้กระชากผ้าคลุมหน้าที่ใช้ปกปิดความอับอายออกไปแล้วจะเป็นยังไง?
เธอก็แค่แต่งเหตุผลมาหลอกเขามากกว่าเดิม
เห็นแก่ความผูกพันที่มีต่อกันมาหลายปี เขาจะรักษาหน้าให้เธอเป็นครั้งสุดท้าย ช่วยปกปิดให้เธอสักครั้ง
ถือว่าเป็นการให้คำตอบแก่ความรักของตัวเอง
จากนี้ไป เขาจะไม่มองเธอเป็นน้องสาวอีก