ถงฮว่ามีสีหน้าชวนให้คาดเดาไม่ถูก “ไม่ต้องการฉันเหรอ?”
แววสะใจในดวงตาของข่งมี่เสวี่ยวูบผ่านไปอย่างรวดเร็ว “ถ้าเธอขอร้องฉัน ฉันก็จะบอก”
สีหน้าของถงฮว่าไม่เปลี่ยน ยังคงสงบนิ่งอย่างยิ่ง
ข่งมี่เสวี่ยยังรอให้เธอเอ่ยปากขอร้อง
ผมยาวของถงฮว่ารวบขึ้นอย่างลวก ๆ ใบหน้าขาวผ่อง ดวงตาเรียวสวยเป็นประกายระยิบระยับ งดงามจนห้องทั้งห้องดูสว่างขึ้นมาหลายส่วน
ข่งมี่เสวี่ยอิจฉาอยู่ในใจ ทำไมทั้งคู่ลงชนบทเหมือนกัน แต่ถงฮว่ากลับยิ่งโตยิ่งขาว ยิ่งโตยิ่งสวย?
เมื่อก่อนถงฮว่าสวมชุดทำงานสีเทาหม่นของโรงงานทุกวัน แถมยังสวมหมวกโรงงานด้วย
ส่วนเธอทำงานอยู่ที่สหภาพแรงงาน ทุกวันแต่งตัวดูดี
โดยเฉพาะในฤดูร้อน เธอยังสวมกระโปรงได้อีกด้วย
เธอเคยได้ยินคนไม่น้อยพูดว่าเธอสวยกว่าถงฮว่า
แม้แต่กู้จินเยว่ พี่ชายและน้องชายของถงฮว่า ก็ยังบอกว่าเธอสวยกว่าถงฮว่า
แต่หลังจากลงชนบทมา เธอก็ไม่เคยได้ยินคำพูดแบบนั้นอีกเลย
“เธอไม่อยากรู้จริง ๆ เหรอ?” ข่งมี่เสวี่ยอดถามออกมาไม่ได้
ถงฮว่าถามกลับอย่างเย้ยหยัน “เรื่องที่บ้านฉัน ฉันยังไม่รู้เลย แล้วเธอจะรู้ได้ยังไง?”
ข่งมี่เสวี่ยเม้มริมฝีปาก ถงฮว่าอาจจงใจยั่วโมโหเธอก็ได้
แต่ไม่เป็นไร เดิมทีเธอก็ตั้งใจจะบอกถงฮว่าเรื่องนี้อยู่แล้ว
ถงฮว่าใส่ใจพ่อแม่ขนาดนั้น พอรู้ว่าพ่อแม่ไม่ต้องการเธอ คงเสียใจแทบตาย!
“พ่อแม่เธอเตรียมจะยกเธอให้คนอื่นเป็นลูกบุญธรรม!” ข่งมี่เสวี่ยยังจงใจอุบเรื่องไว้บางส่วน