มุมปากของถงฮว่ากระตุกยิ้ม รอยยิ้มร้ายกาจฉายชัดไปถึงดวงตา «แซ่ซูเหรอ? ยอดเยี่ยมมาก? เก่งกาจมาก?»
ข่งมี่เสวี่ยกำมือแน่น ความอับอายและความเจ็บแค้นกลืนกินศักดิ์ศรีของเธอจนหมดสิ้น
เรื่องที่แม้แต่ตัวเธอเองยังไม่เชื่อ แล้วคนอื่นจะเชื่อได้ยังไง?
ชั่วขณะนี้ ข่งมี่เสวี่ยเกลียดแม่ของตัวเองขึ้นมา
ถ้าไม่ใช่เพราะแม่ ตอนนี้เธอก็คงไม่ถูกถงฮว่าประชดประชันเยาะเย้ยแบบนี้
ถงฮว่ากอดอก มองเธอนิ่ง ๆ «พ่อแท้ ๆ ของเธอเก่งกาจและยอดเยี่ยมขนาดนั้น ทำไมถึงไม่ต้องการพวกเธอสองแม่ลูกล่ะ?»
ขอบตาของข่งมี่เสวี่ยแดงก่ำ เธอยังคงดูน่าสงสารจับใจเหมือนเมื่อก่อนยามอยู่ต่อหน้าถงฮว่า
«เพราะเขาตายแล้ว! ตอนที่ฉันยังไม่เกิด เขาก็ตายไปแล้ว!»
ดูเหมือนข่งมี่เสวี่ยจะรู้จักใช้จุดอ่อนของตัวเองเพื่อเรียกความเห็นใจจากคนอื่นมาตั้งแต่เด็ก
ไม่ว่าจะเป็นเพื่อนวัยเดียวกันหรือผู้ใหญ่
เธอมักใช้ ‘ข้อได้เปรียบ’ ของตัวเองเรียกร้องให้คนอื่นปฏิบัติต่อเธอเป็นพิเศษได้เสมอ
เมื่อก่อนถงฮว่าเคยสงสารและเห็นใจเธอ
แต่ถงฮว่าคนนั้นได้ตายไปด้วยน้ำมือของข่งมี่เสวี่ยแล้ว
«ทำไมเธอถึงใช้นามสกุลเดียวกับแม่ล่ะ?
พ่อเธอทำงานอะไร?
เขาเก่งยังไง?