ถงฮว่ามองเธอแวบหนึ่งอย่างไม่ใส่ใจ “ไม่ไป!”
สวี่ม่านพูดว่า “เธอก็เป็นส่วนหนึ่งของจุดพักเยาวชนมีการศึกษา งานมงคลของพวกเราก็เหมือนกัน เธอไม่ไปแบบนี้จะเหมาะเหรอ?”
แววเยาะหยันฉายวาบในดวงตาถงฮว่า “ไม่เหมาะแล้วจะทำไม? เกี่ยวอะไรกับเธอ?”
สวี่ม่านหน้าแดงเพราะถูกสวนกลับ “ทำไมเธอนิสัยแย่แบบนี้ล่ะ? ฉันหวังดีกับเธอนะ!”
ถงฮว่าไม่ใช่คนโง่ จะมองไม่ออกได้อย่างไรว่าอีกฝ่ายมีเจตนาไม่ดี “ฉันอารมณ์ดีได้ แต่ทำไมต้องตามใจเธอด้วย?”
สวี่ม่านไม่คิดว่าถงฮว่าจะไม่ไว้หน้าเธอขนาดนี้ พูดตัดสัมพันธ์กันได้ทันที
“หรือว่าเธอยังคิดอะไรกับเยาวชนมีการศึกษากู้คนนั้นอยู่?
ถึงไม่กล้าไปงานเลี้ยงฉลองมงคลของเขาที่จุดพักเยาวชนมีการศึกษา?
กลัวว่าจะเสียใจถ้าเห็นพวกเขาแต่งงานกันกับตาตัวเองหรือไง?” สวี่ม่านทั้งอับอายทั้งโมโห จึงพูดจาไม่เกรงใจอีกต่อไป
เฉิงเสี่ยวอวี่ถือถังน้ำเศษอาหารอยู่ครึ่งถัง สาดใส่สวี่ม่านทันที!
สวี่ม่านกรีดร้องลั่น!
สวี่ม่านตะโกนอย่างโมโห “เฉิงเสี่ยวอวี่! เธอเป็นบ้าอะไรเนี่ย! สาดน้ำใส่ฉันทำไม?”
วันนี้เธออุตส่าห์ตั้งใจใส่เสื้อผ้าชุดใหม่ล่าสุด!
กลับถูกเฉิงเสี่ยวอวี่ทำพังหมดแล้ว!
เฉิงเสี่ยวอวี่วางถังน้ำเศษอาหารลง “ฉันจะล้างปากให้เธอเอง!
ปากเหม็นนักใช่ไหม!
ชอบรังแกพี่ถงนักใช่ไหม!”
สวี่ม่านโกรธจนตัวสั่น ชี้หน้าอีกฝ่ายแล้วพูดอย่างเคียดแค้น “เฉิงเสี่ยวอวี่! อย่าคิดว่าเป็นลูกสาวหัวหน้าทีมเฉิงแล้วจะมารังแกพวกเยาวชนมีการศึกษาได้ตามใจชอบนะ!”