ถงชุนซู่กัดฟันกรอด แค้นจนแทบทนไม่ไหว “ถ้าไม่สั่งสอนเธอให้หลาบจำ ฉันก็ไม่ใช่ถงชุนซู่แล้ว!”
ข่งมี่เสวี่ยพูดว่า “งั้นนายก็ต้องควักเงิน”
ถงชุนซู่ลังเล “ยังต้องใช้เงินอีกเหรอ?”
ข่งมี่เสวี่ยย้อนว่า “ไม่อย่างนั้นนายจะไปหาคนที่ยอมสั่งสอนคนให้ฟรี ๆ ได้จากไหน?”
ถงชุนซู่ “……”
อยากสั่งสอนถงฮว่าจริง ๆ ก็จริง แต่ไม่อยากเสียเงินก็จริงเหมือนกัน
หลังลงชนบทมานาน สิ่งที่เปลี่ยนไปมากที่สุดในตัวถงชุนซู่ก็คือ เขารู้จักเห็นค่าเงินแล้ว
“แต่ฉันมีเงินไม่มาก”
แววตาข่งมี่เสวี่ยไหววูบ “ฉันให้ยืมได้นะ แต่นายต้องเขียนสัญญากู้ยืม”
ถงชุนซู่ตอบตกลงทันทีโดยไม่ต้องคิด
ถึงจะมีสัญญากู้ยืม แล้วความสัมพันธ์ระหว่างเขากับเสวี่ยเอ๋อร์ จะไม่ใช่ว่าอยากคืนเงินเมื่อไรก็ค่อยคืนหรอกหรือ?
สิ่งที่ข่งมี่เสวี่ยต้องการคือสัญญากู้ยืมที่ถงชุนซู่เขียนด้วยลายมือตัวเอง ไม่ใช่ให้เขาคืนเงิน
“จะสั่งสอนให้ถึงขั้นไหน?
แค่ขู่ให้กลัวก็พอหรือเปล่า?
หรือจะให้บทเรียนที่จำไปจนตาย?
หรือจะให้บทเรียนแสนสาหัสที่จำไปจนตาย?”
ถงชุนซู่คิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเลือกข้อสุดท้าย สั่งสอนเธอให้หนัก ๆ