“ในฐานะแม่สามี เจอกันครั้งแรกก็ต้องข่มเธอให้รู้เสียบ้าง!”
“ทำให้เธอรู้ว่าแม่ไม่ใช่คนที่ใครจะมารังแกหรือควบคุมได้ง่าย ๆ!
ต่อไปเธอจะได้ไม่กล้ารังแกแม่ตามใจชอบ!”
เซี่ยหว่านอวี้กลอกตาไปมา เห็นชัดว่าไม่ได้คิดอะไรดี ๆ อยู่
“แม่ไม่ได้ชอบเกี๊ยวไส้ผักดองกับกากหมูที่เธอทำเหรอ?
ฝีมือทำอาหารก็น่าจะไม่เลว ตอนเที่ยงก็ให้เธอทำกับข้าว แล้วค่อย ๆ จับผิด…
เลือกเมนูที่ไม่ค่อยได้กิน ให้เธอลองทำดู จะได้รู้ว่ามีฝีมือแค่ไหน!”
“ถึงตอนนั้นแม่ไม่ต้องพูดนะ หนูจัดการเอง!”
แม่เซี่ย: “……”
เธอก็แอบคิดแบบนั้นอยู่เหมือนกัน
คนเป็นแม่สามีไม่มีใครไม่อยากกุมบังเหียนลูกสะใภ้ไว้ในมือ
แต่ลูกชายของเธอไม่เหมือนคนอื่น
ถ้าเธอไปกดดันลูกสะใภ้จนหนีไปจะทำยังไง?
แล้วเธอจะไปหาลูกสะใภ้ที่ไหนมาให้ลูกชายอีกคน?
แล้วตัวเธอจะไปหาลูกสะใภ้จากที่ไหนอีก?
พอนึกถึงผลที่จะตามมาจากการควบคุมลูกสะใภ้
แม่เซี่ยก็สะดุ้งวาบ ก่อนจะมองลูกสาวด้วยสายตาเลื่อนลอย
ตัวก่อเรื่องในบ้านชัด ๆ!
รีบแต่งออกไปเสียทีเถอะ!
กู้ซือคนนั้นทำไมยังไม่มารับลูกสาวเธอไปแต่งงานอีก?
ครู่ต่อมา เซี่ยหว่านอวี้มองนาฬิกาข้อมือ “นี่ก็เกือบสิบเอ็ดโมงแล้วนะ ทำไมคนยังไม่มาอีก?
หรือคิดจะมารอกินของที่ทำเสร็จแล้ว? ยังไม่ได้แต่งเข้าบ้านแท้ ๆ ก็เริ่มทำตัวหยิ่งใส่กันแล้ว!”
แม่เซี่ยรีบโทรศัพท์ไปบอกเยว่กัง ให้เขาตักกับข้าวจากโรงอาหารกลับมาเพิ่มสักสองสามอย่างตอนเที่ยง