ถงชุนจิ่งพยายามอย่างหนักกว่าจะกดอารมณ์เดือดดาลที่พลุ่งพล่านขึ้นในใจเอาไว้ได้
“ข่งมี่เสวี่ยเป็นลูกสาวของคุณ? เป็นน้องสาวแท้ ๆ ของผมเหรอ?”
ถงต้าหลายทั้งอับอายทั้งขุ่นเคือง “เธอเป็นลูกสาวของฉัน และเป็นน้องสาวแท้ ๆ ของแกด้วย”
ถงชุนจิ่งกัดฟันเค้นคำถามอย่างไม่ยอมเชื่อ “คุณแน่ใจเหรอ?”
ถงต้าหลายอับอายจนกลายเป็นโกรธ “ลูกสาวฉันเอง ฉันจะไม่รู้ได้ยังไง?”
อกของถงชุนจิ่งกระเพื่อมแรง “ป้าข่งพูดมาตลอดไม่ใช่เหรอว่าเธอเป็นเด็กที่เกิดหลังพ่อเสีย?
แล้วคุณมั่นใจได้ยังไงว่าเด็กเป็นลูกของคุณ?”
ความโกรธเกรี้ยวในแววตาถงต้าหลายแทบข่มไว้ไม่อยู่
คิดว่าเขาเป็นใครกัน?
เขาโง่ขนาดนั้นหรือไง?
ลูกตัวเองหรือเปล่า เขาจะไม่รู้ได้ยังไง?
“เด็กที่อยู่ในท้องครบสิบเดือนกับเด็กคลอดก่อนกำหนด ฉันจะแยกไม่ออกหรือไง?”
การถูกปิดบังความจริงนั้นเจ็บปวดไม่น้อย สีหน้าของถงชุนจิ่งจึงย่ำแย่
แต่คนที่เจ็บปวดและสิ้นหวังยิ่งกว่าเขาในตอนนี้ไม่ใช่เขา
แต่เป็นน้องสี่...
เรื่องที่ไม่ควรเกิดขึ้นระหว่างน้องสี่กับข่งมี่เสวี่ยก็เกิดขึ้นไปแล้ว