หวังฟางด่าแช่งตาแก่หนังเหนียวในใจ ขอให้รีบตาย ๆ ไปเสียที แต่ปากยังแข็ง “เงินของถงฮว่าฉันเป็นคนให้เอง ไม่อย่างนั้นเธอจะเอาเงินมาจากไหน”
ถงฮว่าไม่คิดจะช่วยหวังฟางแก้ตัว “ฉันได้เงินจากการทำการบ้านให้คนอื่น แล้วก็ทำงานแลกมาค่ะ”
หวังฟางพูดอย่างมีเจตนาร้าย “เด็กผู้หญิงที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะอย่างเธอ ถ้าไม่ได้ทำเรื่องน่าอับอาย เธอต้องทำการบ้านให้คนอื่นมากแค่ไหนถึงจะแลกเงินได้ตั้ง 30 หยวน?”
“ฉันเริ่มทำการบ้านให้คนอื่นตั้งแต่ประถมแล้วค่ะ... แล้วก็ยังได้เงินรางวัลจากโรงเรียนด้วย”
ถงฮว่าเสียดายเงินมาตั้งแต่เด็ก จึงเอาแต่เก็บหอมรอมริบไว้ซื้อของให้คนในครอบครัว
หวังฟางพูดอย่างไร้เหตุผล “เธอเป็นลูกสาวฉัน เงินของเธอก็เป็นเงินของฉัน”
ถงต้าหลายไม่คิดเลยว่าเมื่อแปดปีก่อน หวังฟางจะทำให้เขาขายหน้าจนหมดสิ้น
โชคดีที่ลูกสาวยังพอทำให้เขาได้หน้าอยู่บ้าง
ไม่อย่างนั้นป้าญาติผู้ใหญ่คงเข้าใจเขาผิดไปแล้วหรือ?
ถ้าเป็นเงินก้อนใหญ่ก็ว่าไปอย่าง แต่เงินแค่นี้กลับทำลายชื่อเสียงของเขาที่บ้านเกิด ไม่คุ้มเลย
แต่หวังฟางกลับจ้องเขม็ง ราวกับจับผิดถงฮว่าได้แล้ว
“หน็อย ยัยอกตัญญู! ฉันก็ว่าแล้วว่าทำไมตอนนั้นเธอถึงเอาแต่ทำการบ้านทุกวันตั้งนาน!