“ทำแบบนี้เกินไปหรือเปล่า? ทำไมถึงแอบดูใบสั่งจ่ายเงินของฉัน?”
สวี่ม่าน: “ไร้มารยาท!”
ข่งมี่เสวี่ยกลั้นอารมณ์จนใบหน้าแดงก่ำ
เธอไม่อยากเอาเรื่อง แต่ก็รู้สึกว่าตัวเองเสียเปรียบ
ถึงอย่างนั้นสวี่ม่านก็ยอมรับว่าตัวเองทำไม่เหมาะสม หากเธอยังเอาเรื่องอีก ก็ดูเหมือนเป็นคนใจแคบไปเสียแล้ว
“คุณไม่คิดจะขอโทษฉันหน่อยหรือ?” ข่งมี่เสวี่ยกัดฟันถาม
สวี่ม่านพยักหน้า “ฉันขอโทษที่แอบดูใบสั่งจ่ายเงินของคุณ
แล้วคุณล่ะ ยอมรับหรือเปล่าว่าแม่ส่งเงินมาให้คุณ 200 หยวน?”
อกของข่งมี่เสวี่ยกระเพื่อมขึ้นลงเล็กน้อย “เรื่องนี้เกี่ยวอะไรกับคุณด้วย?”
สวี่ม่านตอบว่า “ไม่ใช่แค่เกี่ยวกับฉัน แต่เกี่ยวกับเยาวชนมีการศึกษาทุกคนในจุดพักของเราด้วย”
ข่งมี่เสวี่ยหัวเราะด้วยความโมโห “ของส่วนตัวของฉัน ทำไมคุณถึงลากไปเกี่ยวกับจุดพักเยาวชนมีการศึกษาทั้งหมดด้วย?”
สวี่ม่านกล่าวว่า “มันเกี่ยวกับความสงบเรียบร้อยและความสามัคคีของจุดพักเยาวชนมีการศึกษาของเรา
ทั้งยังเกี่ยวกับชื่อเสียงของเยาวชนมีการศึกษาทุกคนในจุดพักของเราด้วย”
ข่งมี่เสวี่ยสูดหายใจเข้าลึก ๆ “สหายเยาวชนสวี่ ฉันฟังไม่เข้าใจว่าคุณกำลังพูดอะไร
ของส่วนตัวของฉัน ฉันไม่มีทางบอกคุณหรอก