“ประธานกู้มาทำธุระอะไรที่เมืองหลวงคราวนี้คะ? จัดการเรียบร้อยหมดแล้วหรือยัง?”
กู้ซือ: “คราวนี้ผมมาที่เมืองหลวง...”
คำพูดที่เอ่ยออกมาล้วนเป็นเรื่องไร้สาระ ทั้งคู่กลับใช้สายตาสื่อสารกัน
นี่เป็นครั้งแรกที่พวกเขาสื่อสารกันแบบนี้
พอพบว่าต่างฝ่ายต่างอ่านสายตาของอีกคนออก
ทั้งคู่ก็รู้สึกประหลาดใจอยู่ไม่น้อย
จากนั้นปากก็พูดเรื่องหนึ่ง ส่วนสายตากลับสื่อสารกันอีกเรื่องหนึ่ง
ทั้งคู่ตกลงกันว่าจะเจอกันที่ตู้เสบียงตอนเที่ยง
สิ่งที่พูดคุยกันล้วนเป็นเรื่องงาน คนรอบข้างฟังอยู่ครู่หนึ่งก็รู้สึกไม่สนใจ จึงเลิกฟัง
พูดเรื่องไร้สาระกันมาสิบกว่านาทีแล้ว ถ้าคุยต่อไปคงดูสะดุดตาเกินไป
ก่อนจากไป กู้ซือยื่นแอปเปิลถุงหนึ่งให้เธอ “เพื่อนให้ผมมาน่ะ ผมไม่ค่อยชอบกินของพวกนี้ คุณเอาไปกินเถอะ”
ถงฮว่าเกรงใจจนไม่กล้ารับ แต่พอวิ่งตามออกไป เขาก็ไปแล้ว
“ให้มาเยอะขนาดนี้เลย กลางวันฉันจะไปเลี้ยงข้าวเขาสักมื้อ” ถงฮว่าพูดด้วยสีหน้าจริงจัง
ข่งหลินหลางไม่รู้จักกู้ซือ แต่พอได้ยินคำว่า ‘ประธานกู้’ ก็พอจะคาดเดาอะไรได้ราง ๆ