หลังเข้ามาในบ้าน หวังเฉียงถูมือไปมา ลังเลอยู่นาน ในที่สุดก็อดเอ่ยปากไม่ได้
“เอ่อ... สวี่อี้ เงื่อนไขเลื่อนขั้นลำดับของเจ้า ต้องสังหารจื่อเจียงสิบตัวจริงหรือ?”
“ถูกต้อง” สวี่อี้พยักหน้า “มีอะไรหรือ?”
“เอ่อ...”
สีหน้าของหวังเฉียงดูซับซ้อน
“หมายความว่า ตอนที่เจ้ายังอยู่ขั้นหนึ่ง เจ้าก็ฆ่าจื่อเจียงสิบตัวนั้นหมดแล้วหรือ?”
“จะว่าอย่างนั้นก็ได้”
“ซี้ด...”
เมื่อได้ยินสวี่อี้ยอมรับด้วยปากของตัวเอง หวังเฉียงก็สูดหายใจเฮือก ในใจรู้สึกหลากหลายปะปนกันไปหมด
เขาคิดว่าผลงานของตัวเองในเขตเจียงซือถือว่าดีพอตัวแล้ว ไม่คิดเลยว่าเมื่อเทียบกับอีกฝ่าย เขาจะด้อยกว่าถึงขั้นแม้แต่ส้นเท้าก็ยังเทียบไม่ติด!
ต่อให้ตอนนี้เขาเลื่อนขั้นเป็นขั้นสองแล้ว ก็ยังไม่กล้าพูดว่าตนจะสังหารจื่อเจียงสิบตัวติดต่อกันได้!
เฉียนจิ่นเหยียนถอนหายใจเบา ๆ อยู่ข้าง ๆ เขาเข้าใจความรู้สึกของหวังเฉียงดี
ตอนที่เขาเห็นฉากสวี่อี้เลื่อนขั้นครั้งแรก ความตกตะลึงในใจของเขายิ่งกว่าหวังเฉียงเสียอีก!
“จริงสิ สวี่อี้ ฟังจากที่อาจารย์หลายท่านพูดแล้ว เหมือนเจ้าจะไม่ใช่ผู้ตื่นรู้ลำดับสายสายฟ้าแท้ ๆ สินะ?”
หวังเฉียงนึกอะไรขึ้นมาได้กะทันหัน จึงถามออกไป
“ใช่ ลำดับของข้าค่อนข้างครอบคลุม ทักษะสายสายฟ้าเป็นเพียงหนึ่งในนั้น” สวี่อี้ยิ้มตอบ
“โอ้ ลำดับของเจ้าช่างไม่ธรรมดาจริง ๆ มิน่าเล่าอาจารย์หลายท่านถึงแย่งกันรับเจ้า!”
หวังเฉียงพยักหน้ารัว ๆ
แต่ในใจกลับเริ่มคิดอะไรขึ้นมาเล็กน้อย
สวี่อี้จะเก่งแค่ไหน อย่างไรก็ไม่ใช่ผู้ตื่นรู้ลำดับสายสายฟ้าแท้ ๆ
ตอนนี้แม้จะเก่ง แต่พอถึงขั้นสามหรือขั้นสี่ เมื่อลำดับเริ่มแสดงพลังที่แท้จริง ข้อได้เปรียบของลำดับสายสายฟ้าของเขาก็จะปรากฏออกมา!
ถึงตอนนั้น เขาอาจไม่ด้อยกว่าสวี่อี้ก็ได้!
หวังเฉียงมั่นใจในลำดับสายสายฟ้าของตนอย่างยิ่ง
คิดถึงตรงนี้ อารมณ์ของหวังเฉียงก็ดีขึ้นไม่น้อย
ทั้งสองคุยกับสวี่อี้ต่ออีกครู่หนึ่ง ก่อนจะลุกขึ้นเอ่ยลา
แต่หลังจากสวี่อี้ส่งพวกเขาไปได้ไม่นาน ประตูรั้วบ้านก็ถูกเคาะอีกครั้ง