“พลังของลำดับสายสายฟ้าคนนี้ ดูท่าจะยังสู้ประสานสายฟ้าในฝ่ามือของข้าไม่ได้เลยนะ”
สวี่อี้ซึ่งอยู่ข้าง ๆ มองเห็นเหตุการณ์ทั้งหมด เขาลูบคางพลางครุ่นคิด
ทักษะสายฟ้าของหวังเฉียงผู้นี้แข็งแกร่งจริง พลังทำลายล้างก็นับว่าน่าประทับใจ
หากไม่ได้โจมตีโดนไหล่ของภูตศพ แต่เล็งไปยังจุดตาย ไม่แน่ว่าอาจสังหารมันได้ในครั้งเดียว
แต่ถ้าโจมตีจื่อเจียงล่ะก็ เกรงว่าคงไม่ต่างจากเกาคัน
ยิ่งไปกว่านั้น ทักษะของเขายังมีความสามารถในการสยบพลังปีศาจด้อยกว่าของข้ามาก
เมื่อทักษะตกกระทบร่างภูตศพ สายฟ้าก็จะถูกพลังปีศาจกลืนกินในเวลาอันรวดเร็ว
“เมื่อเทียบกับลำดับนักพรตเต๋าของข้าแล้ว ห่างชั้นกันไม่ใช่น้อย”
สวี่อี้ได้ข้อสรุปอย่างรวดเร็ว
“สหาย รีบหนีเร็วเข้า! เจ้าเสียสติไปแล้วหรือ!”
หวังเฉียงหวาดผวาจนใจสั่น วิ่งไปพลางหันกลับมามองไปพลาง
แต่กลับพบว่าเด็กใหม่เมื่อครู่นี้ยืนอยู่กับที่ ไม่ขยับเขยื้อนเลยแม้แต่น้อย?
ถูกขู่จนสติหลุดไปแล้วหรือ?
หรือคิดว่าหนีไม่รอด จึงเตรียมใจถูกคัดออกเสียแล้ว?
ในเมื่ออีกฝ่ายถอดใจแล้ว หวังเฉียงก็ไม่มีเวลามาสนใจมากนัก
ทันทีที่เด็กใหม่คนนั้นบี้จี้รูปคว้างแตกแล้วถูกพาตัวออกไป เป้าหมายของจื่อเจียงตัวนี้กับภูตศพจำนวนมากก็จะเปลี่ยนมาเป็นเขาทันที!
ด้วยความเร็วของเขา ต่อให้มีขาเพิ่มอีกสองข้างก็ยังวิ่งหนีจื่อเจียงไม่พ้น!
หวังเฉียงไม่กล้าหันกลับไปมองอีก เขาเร่งฝีเท้าสุดกำลัง ไม่นานก็หายลับไปในม่านหมอก
สิ่งที่หวังเฉียงไม่รู้ก็คือ ขณะที่ตนกำลังหนีอยู่นั้น เบื้องหลังมีแสงสายฟ้าสองสายวูบวาบขึ้น
“จงสำแดง!”
สวี่อี้ประสานสายฟ้าในฝ่ามือสองครั้งซ้อน โจมตีจื่อเจียงตัวนี้เข้าอย่างจัง