ผ่านไปอีกสองนาที ฤทธิ์ของเครื่องรางหกติงหกเจี่ยจึงค่อย ๆ สลายไป
จากการทดสอบ เครื่องรางหนึ่งแผ่นคงฤทธิ์ได้นานประมาณห้านาที
สวี่อี้อดกำหมัดแน่นไม่ได้
แค่หนึ่งติงหนึ่งเจี่ยยังทรงพลังขนาดนี้ ถ้าเป็นหกติงหกเจี่ยจะไม่ทะยานขึ้นฟ้าเลยหรือ!
ยิ่งไปกว่านั้น ทุกครั้งที่ใช้ประสานสายฟ้าในฝ่ามือ ต้องสิ้นเปลืองพลังวิญญาณจำนวนมาก
แต่เครื่องรางหกติงหกเจี่ยแทบไม่ต้องใช้พลังวิญญาณเลย!
หากต้องลงสนามรบ ความคุ้มค่าของเครื่องรางย่อมสูงกว่าสายฟ้าใหญ่มาก!
สวี่อี้ไม่พูดพร่ำทำเพลง รีบลงมือวาดเครื่องรางต่อทันที...
หลายวันต่อจากนั้น สวี่อี้แทบไม่ก้าวออกจากบ้าน เอาแต่ตั้งใจวาดเครื่องรางหกติงหกเจี่ยอยู่ในบ้าน
พริบตาเดียว เวลาก็ผ่านไปสิบวัน
“สิบวันมานี้ ข้าวาดเครื่องรางหกติงหกเจี่ยได้ทั้งหมด 67 แผ่น”
สวี่อี้ยืดตัวขึ้นหน้าโต๊ะเขียนหนังสือ สีหน้าพึงพอใจไม่น้อย
ถ้าพลังวิญญาณทั้งหมดของเขาไม่ได้น้อยเกินไป และไม่ต้องรอให้พลังวิญญาณฟื้นคืนเป็นเวลานานหลังวาดเครื่องรางเสร็จ จำนวนที่วาดได้คงเพิ่มขึ้นอีกเท่าตัว
ยิ่งไปกว่านั้น สิ่งที่ทำให้สวี่อี้ประหลาดใจยิ่งกว่าคือ เขาไม่ต้องกังวลเรื่องการเก็บรักษาเครื่องรางเลยแม้แต่น้อย
หลังวาดเครื่องรางเสร็จ หากปล่อยไว้ระยะหนึ่งโดยไม่กระตุ้นใช้งาน มันจะถูกเก็บไว้ในพื้นที่เครื่องรางบนแผงสถานะโดยอัตโนมัติ หยิบใช้ได้ตามต้องการ ไม่ต้องกังวลว่าจะสูญหาย
ขณะนี้ ที่ส่วนท้ายของแผงสถานะปรากฏข้อความบรรทัดใหม่ขึ้นมาอย่างเด่นชัด
【เครื่องรางปัจจุบัน: เครื่องรางหกติงหกเจี่ย*67】
“มีตั้งมากมายขนาดนี้ น่าจะพอใช้แล้ว”
เมื่อมีเครื่องรางทั้ง 67 แผ่นนี้ ความรู้สึกปลอดภัยในใจสวี่อี้ก็เพิ่มขึ้นมาก
เขาผลักประตูห้องออกไป ตอนนี้พ่อกับแม่รออยู่หน้าประตูแล้ว
วันนี้เป็นวันรายงานตัวของสถาบันหลงหู
พ่อสวี่กับแม่สวี่ต่างรู้สึกอาลัยอาวรณ์อยู่บ้าง
เดิมทีหากสวี่อี้เข้าสอบเข้ามหาวิทยาลัย อย่างน้อยก็ยังมีเวลาอีกครึ่งปีก่อนจะต้องจากพวกเขาไป
แต่ใครจะคิดว่าสวี่อี้จะตื่นรู้ลำดับขึ้นมา
เวลาของผู้ตื่นรู้ลำดับมีค่าอย่างยิ่ง รอช้าไม่ได้ สถาบันจึงแทบไม่เว้นเวลาให้เหล่านักเรียน บอกให้ไปก็ต้องไปทันที