เสี่ยวซ่งเพิ่งจัดการเอกสารในมือเสร็จ พอคว้าโทรศัพท์ข้างตัวขึ้นมาเตรียมไปยังหน่วยงานหมู่บ้านอู่เจี่ยวจ้าย ก็เห็นหัวหน้าหยวนก้าวฉับ ๆ ออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว
ในใจของสมาชิกกลุ่ม หยวนหงข่ายเป็นตัวแทนของความสุขุมและเจนจัดมาโดยตลอด เสี่ยวซ่งไม่เคยเห็นหัวหน้าหยวนมีสีหน้าแปลกประหลาดเช่นนี้มาก่อน
โดยเฉพาะตอนที่หัวหน้าหยวนคว้าสร้อยข้อมือไม้ไผ่เส้นนั้นไว้ในมือ
ทั้งสงสัย ตื่นเต้น ไม่อยากเชื่อ สับสน และหวาดหวั่นทีหลัง เสี่ยวซ่งไม่เคยคิดเลยว่าตนจะได้เห็นอารมณ์มากมายปะปนกันอยู่บนใบหน้าคนคนเดียว
ในฐานะเจ้าหน้าที่สืบสวนคดีอาชญากรรมมานาน ความทรงจำของหยวนหงข่ายถือว่าดีมาก
เขารับสร้อยข้อมือไม้ไผ่เส้นนี้มาด้วยท่าทางแข็งทื่อเล็กน้อย ที่จริงเพียงเห็นแวบแรกก็จำได้แล้วว่ามันทำขึ้นจากฝีมือคนคนเดียวกับสร้อยข้อมือไม้ไผ่ที่เคยเห็นก่อนหน้านี้อย่างแน่นอน
ทั้งวิธีขัดแต่ง รูปแบบ และลายเส้นจากมีดแกะสลักของสร้อยข้อมือไม้ไผ่ เหมือนกันทุกประการ!
เส้นที่อยู่ในห้องรับแขกบ้านอดีตผู้นำอาวุโสเพียงแค่มีคราบมันจากการใช้งานมากกว่าเท่านั้น
เขาพินิจดูทุกรายละเอียดบนสร้อยข้อมือไม้ไผ่ พร้อมกับรำลึกถึงรายละเอียดของกำไลที่เห็นในเมืองหลวงวันนั้น
ยิ่งมอง สีหน้าของเขาก็ยิ่งเคร่งขรึม
เขาจำได้ว่าตอนนั้นเจ้าหน้าที่ประจำบ้านอดีตผู้นำอาวุโสเคยเล่าว่า สร้อยข้อมือเส้นนี้เป็นของขวัญชิ้นสุดท้ายที่สหายร่วมรบของอดีตผู้นำมอบให้ ขณะฝ่าวงล้อมในการกวาดล้างครั้งที่สามของเขตโซเวียต
แต่...คนทำสร้อยข้อมือไม้ไผ่เส้นนี้สละชีวิตไปแล้วไม่ใช่หรือ?!