【แค่ก ๆ เนื้อหาในหนังสือเล่มนี้แต่งขึ้นทั้งหมด อย่าคิดโยงเข้ากับบุคคลหรือเหตุการณ์จริง】
ห้วงมิติคู่ขนาน
เดือนพฤษภาคม ปี 1978 นครเซี่ยงไฮ้
ภายในสำนักงานเขตแห่งหนึ่ง ชายชราจางซานวานถูกเรียกมารับโทรศัพท์ทางไกล หลังได้ยินสิ่งที่ปลายสายแจ้งมา ร่างของเขาก็โงนเงนไปมาอย่างอดไม่ได้
“ชิงหานถูกขังอยู่ที่สถานีตำรวจหรือ? เธอเป็น... เป็นหัวโจกงั้นหรือ? ยังจะถูกตัดสินโทษอีกหรือ?!”
เสียงสั่นเครือของชายชราขาดหายไปทันควัน เขากลอกตาขาวแล้วล้มพับไปด้านหลัง
เจ้าหน้าที่หลายคนรีบช่วยกันประคอง กดจุดเหนือริมฝีปากบนอยู่พักใหญ่ ชายชราตัวเล็กจึงค่อย ๆ ลืมตาขึ้น
ทว่าตอนที่กวาดตามองคนรอบข้างและสภาพแวดล้อม แววตาของชายชรากลับฉายความงุนงงอย่างยิ่ง
“นี่ตาเฒ่าอย่างฉัน...ทะลุมิติมาแล้วหรือ?”
จางซานวานฟื้นขึ้นมาอีกครั้งบนเตียงในห้องพยาบาลของเขต
เขาได้ยินพยาบาลกับหมอคุยกันอยู่นอกม่านประตูแว่ว ๆ
“แจ้งลูกบุญธรรมของตาเฒ่าจางแล้วหรือยัง?”
“สำนักงานเขตโทรไปที่คณะกรรมการชุมชนบ้านเขาแล้ว แต่ได้ความว่าเขากำลังยุ่ง เลยมาไม่ได้”
“แซ่หลิวนี่มันยังไงกัน? ตอนนั้นเขายอมรับจางเฒ่าเป็นพ่อบุญธรรม แล้วย้ายชื่อเข้าทะเบียนบ้านตระกูลจาง ถึงได้อยู่ในเมืองต่อได้ไม่ใช่หรือ? ลูกสาวแท้ ๆ ของอีกฝ่ายถึงกับต้องไปทำงานชนบทที่เตี้ยนหนานเพราะเรื่องนี้ด้วยซ้ำ บ้านเขายังมีพ่อแม่กับพี่น้องอีกนี่ คนว่างตั้งเยอะแยะ พ่อบุญธรรมเกิดเรื่องทั้งที กลับไม่มีใครมาสักคน?”
“ใครจะไปรู้ล่ะ? ยังไงแซ่หลิวนั่นก็หลายปีถึงจะมาเยี่ยมสักครั้งไม่ใช่หรือ? ป้าจางกับคนอื่น ๆ ไม่ได้พูดอยู่บ่อย ๆ หรอกหรือว่าตาเฒ่าจางตาบอด?”
ชายชราตัวเล็กบนเตียงกะพริบตาปริบ ๆ
ร่างเดิมของเขามีลูกสาวที่ถูกส่งไปทำงานชนบท แต่กลับรับลูกบุญธรรมไว้ให้อยู่ในเมืองอย่างนั้นหรือ?
แถมลูกบุญธรรมที่ว่านั่นยังไม่เคยใส่ใจเขาเลยสักนิด!
ป่วยหรือเปล่าเนี่ย?
เอ๊ะ...ในความทรงจำ เรื่องรับลูกบุญธรรมดูเหมือนจะเกี่ยวกับลูกสาวของเขาด้วย...
เสียงบ่นของพยาบาลยังคงดังต่อไป
“ฉันได้ยินคนพูดว่าตาแก่นี่ลำเอียงรักลูกชาย ลูกสาวของเขาก็เก็บมาเลี้ยงตอนเกิดทุพภิกขภัยปี 1960 ด้วยนะ... ฮึ ๆ อุตส่าห์กระเสือกกระสนหาลูกบุญธรรมมาแท้ ๆ แต่ฝ่ายนั้นกลับไม่เห็นเขาอยู่ในสายตาเลย”
แม้พวกเธอจะพูดถึงเจ้าของร่างเดิม แต่จางซานวานคนปัจจุบันก็ยังรู้สึกหน้าแดงอยู่บ้างเมื่อได้ยิน
เพียงงีบหลับไปครู่เดียว ความทรงจำของร่างเดิมก็หลั่งไหลเข้ามาไม่น้อยแล้ว
ร่างเดิมปีนี้อายุห้าสิบเก้าปี ส่วนจางชิงหาน ลูกสาวบุญธรรม เพิ่งอายุครบสิบแปดปี แต่ไปทำงานชนบทที่หนานเจียงมาสามปีแล้ว
ลูกสาวเอ๋ย!
แววตาของชายชราตัวเล็กพลันลุ่มลึกขึ้น
ชาติที่แล้วเขาเป็นดาวอาภัพโดยแท้ ไม่มีทั้งพ่อแม่ ไม่มีลูกเมีย จนแก่ตายอยู่ในบ้านพักคนชรา ก็ยังไม่มีใครมาเยี่ยมถึงข้างเตียง
ตอนนี้เขาทะลุมิติมาอยู่ในปี 1978 แถมยังหนุ่มลงยี่สิบปี ที่สำคัญกว่านั้นคือมีลูกสาวที่เลี้ยงดูมาด้วยตัวเองอีกคน
จางชิงหานในความทรงจำแม้จะผอมมาก แต่ก็เป็นสาวงามที่มีเค้าความงามอย่างชัดเจน
ต่อไปหาลูกเขยดี ๆ สักคน ชาตินี้ก็คงไม่ต้องเป็นห่วงอะไรแล้ว
เดี๋ยวก่อน! ไม่ถูกสิ!
โทรศัพท์เมื่อครู่นั่น...
ชายชราเพิ่งขมวดคิ้ว ทันใดนั้นเสียงแตรสังข์แหลมบาดหูก็ดังขึ้นในหัว ก่อนจะตามด้วยเสียงติ๊งดังกังวาน
【ติ๊ง~ ระบบจำลองชีวิตสีชาดเปิดใช้งานแล้ว คุณได้รับจำนวนครั้งจำลองชีวิตเพิ่ม 1 ครั้ง และจำนวนครั้งบันทึกเพิ่ม 1 ครั้ง
คำติดตัวและอุปกรณ์ที่ได้รับจากการจำลองชีวิตของระบบนี้ มีโอกาสถูกเก็บไว้เมื่อสรุปผล และสามารถใช้ได้ในโลกความจริง
ต้องการเริ่มจำลองหรือไม่?】
ชายชราตัวเล็กกะพริบตาปริบ ๆ อ้าปากค้างจนกลมเป็นวง
【...ยืนยัน!】
【ตรวจพบสายสัมพันธ์เพียงหนึ่งเดียว—ลูกสาวบุญธรรมจางชิงหานได้กลับชาติมาเกิดแล้ว ณ จุดพักเยาวชนผู้มีการศึกษาที่ถูกส่งไปทำงานชนบทในเตี้ยนหนาน】
【จางชิงหานวางแผนทำให้เฮ่ออวิ๋นจาง ชายโฉดที่เคยคบผู้หญิงพร้อมกันสามคนในชาติที่แล้ว ต้องเสื่อมเสียชื่อเสียงและหมดอนาคต ก่อนถอนตัวออกมาได้อย่างปลอดภัย โชคชะตาเปลี่ยนแปลง เจ้าภาพได้รับคำติดตัวใหม่: แค้นฝังใจ (สีเขียว) ผลของคำติดตัว—เมื่อคุณโต้กลับทีหลัง ความเสียหายมีโอกาสเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่า】
【จางชิงหานอาศัยความทรงจำจากชาติก่อนช่วยชีวิตเฉินหมี่หลาน เยาวชนหญิงผู้มีการศึกษาที่ถูกส่งไปทำงานชนบท ทั้งสองจากที่ไม่ถูกชะตากันกลับกลายเป็นเพื่อนสนิท โชคชะตาเปลี่ยนแปลง เจ้าภาพได้รับคำติดตัวใหม่: ไม่ตีกันก็ไม่รู้จักกัน (เขียวเข้ม) ผลของคำติดตัว—มีโอกาสที่คุณจะล่วงรู้ประวัติชีวิตของผู้ที่ถูกคุณโจมตี】
【จางชิงหานจงใจเข้าร่วมการหลบหนีออกจากเมืองของเยาวชนผู้มีการศึกษาที่ชาติก่อนไม่เคยสำเร็จ เธอถูกขังไว้ในห้องควบคุมตัวของที่ว่าการอำเภอ โชคชะตาเปลี่ยนแปลง เจ้าภาพได้รับคำติดตัวใหม่: รู้ทั้งรู้ว่ามีเสืออยู่บนเขา (สีน้ำเงิน) ผลของคำติดตัว—เมื่อคุณจงใจเข้าไปในเขตสังหารของฝ่ายตรงข้าม อีกฝ่ายมีโอกาสชะงักงันขึ้นมาโดยไม่ทราบสาเหตุ และจะฟื้นตัวเมื่อถึงรอบโจมตีถัดไป】
【ติ๊ง ตรวจพบเหตุการณ์เพิ่มเติม—หญิงคนหนึ่งในนครหลวงซึ่งมีสัญญาหมั้นหมายกับเฮ่ออวิ๋นจาง ได้รู้สถานการณ์ปัจจุบันของเขาแล้ว และลงมือแก้แค้น คำเตือน: สายสัมพันธ์ของคุณ—จางชิงหาน ลูกสาวบุญธรรม ก็อยู่ในรายชื่อเป้าหมายการแก้แค้นของนางเช่นกัน ชะตาชีวิตของจางชิงหานที่พลิกผันไปแล้วจึงเบี่ยงเบนอีกครั้ง
นี่จะเป็นการใส่ร้ายและป้ายสีจากผู้มีอำนาจ ซึ่งบิดเบือนผิดเป็นถูก เจ้าภาพได้รับคำติดตัวใหม่: ชี้กวางว่าเป็นม้า (ฟ้าอ่อน) ผลของคำติดตัว—คำโกหกของคุณมีโอกาสทำให้คู่ต่อสู้เชื่อว่าเป็นความจริง】
—ลูกสาวราคาถูกของฉันเป็นนางเอกที่กลับชาติมาเกิดหรือไง?
【ติ๊ง~ การจำลองชีวิตสีชาดของคุณเริ่มต้นแล้ว】
【ปี 1919 คุณเกิดในครอบครัวชาวนาแห่งเมืองอู่หลิง มณฑลหูเป่ยตอนเหนือ ปู่ของคุณอยากให้คุณมีกินอิ่ม จึงตั้งชื่อให้มีความหมายเป็นมงคลว่า จางซานหว่าน】
【เพื่อให้เลี้ยงดูได้ง่ายขึ้น คุณจึงได้ชื่อเล่นเพิ่มมาอีกชื่อว่า เอ้อร์หย่าโถว】
ชายชราตัวเล็กที่จ้องหน้าจออยู่พลันหน้าดำคร่ำเครียด
【ตอนอายุสิบเอ็ดปี บ้านเกิดเกิดน้ำท่วมใหญ่ มีเพียงคุณคนเดียวที่หนีรอดออกมาได้ คุณเร่ร่อนมาจนถึงเมืองหลวงของมณฑล นี่คือช่วงเวลาในชีวิตที่ผ่านมาใกล้เคียงกับฝ่ายปฏิวัติมากที่สุด】
【โปรดเลือก: หนึ่ง อยู่ขอทานในเมืองหลวงของมณฑล รอจนถึงวันปลดปล่อย นี่คือสิ่งที่คุณเลือกในครั้งก่อน สอง เดินทางต่อไปทางตะวันออก มุ่งหน้าเข้าสู่เขตภูเขา คราวนี้คุณเตรียมเปลี่ยนวิถีชีวิต】
ชายชราตัวเล็กถูมือไปมา
“เลือกข้อสองแน่นอน!”
【เจ้าภาพตัดสินใจเดินทางต่อไปทางตะวันออก เมื่ออายุสิบสองปี คุณเดินขอทานมาถึงเขตภูเขาของมณฑลก้าน ทว่ากำลังจะอดตายแล้ว...ติ๊ง ก่อนที่คุณจะอดตาย หัวหน้ากองโจร เหล่าหลัว ได้เก็บคุณกลับไป
คุณกลายเป็นสมาชิกกองโจร!
เหล่าหง ผู้แทนดีของกองโจร เปลี่ยนชื่อใหม่ให้คุณเป็น จางซานวาน】
【ตอนอายุย่างสิบสามปี คุณเข้าร่วมการต่อสู้เป็นครั้งแรก
โปรดเลือก: หนึ่ง จำลองต่อด้วยการเล่าเรื่อง สอง เริ่มจำลองแบบเสมือนจริง】
“ฉันเลือกข้อสอง!”
......
เดือนกรกฎาคม ปี 1931 สงครามต่อต้านการล้อมปราบครั้งที่สามเริ่มต้นขึ้น
รอบเขตโซเวียต กองโจรหลายกลุ่มกำลังต่อสู้สุดชีวิตกับกองกำลังคืนถิ่นสารพัดกลุ่ม ซึ่งร่วมมือกับกองทัพฝ่ายขาวบุกโจมตี
ปืนไรเฟิล ปืนคาบศิลา ดาบ และหอกสั้น ทั้งสองฝ่ายเข่นฆ่ากันจนตาแดงมาตั้งแต่หลายปีก่อนแล้ว
บนเนินเขาเล็ก ๆ ไร้ชื่อแห่งหนึ่งในเขตภูเขาทางตะวันออกของมณฑลก้าน กองโจรกลุ่มหนึ่งที่ยังพักฟื้นกำลังพลไม่เสร็จ บังเอิญปะทะเข้ากับกองกำลังคืนถิ่นที่บุกเข้ามา
กำลังสี่สิบกว่าคน ปะทะกับอีกฝ่ายหนึ่งร้อยยี่สิบคน
อาศัยอาวุธและจำนวนคน กองกำลังคืนถิ่นกุมความได้เปรียบไว้ชั่วคราว
แต่กองโจรซึ่งยึดชัยภูมิได้เปรียบไว้ มุ่งมั่นสู้ตายและยึดมั่นอยู่บนเนินเขาอย่างเหนียวแน่น ไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย
จางซานวานถูกเขย่าจนตื่น
คนที่เขย่าคอเขาคือเด็กหนุ่มอายุราวสิบสี่สิบห้าปี ความทรงจำที่หลั่งไหลเข้ามาราวกับน้ำทะลักบอกเขาว่าเจ้านี่ชื่อห่าวยา จัดที่นอนเดียวกับเขา และเป็นพี่น้องร่วมทุกข์ร่วมสุขกัน
“ฮ่า ๆ ๆ หวานหยา ฉันก็รู้อยู่แล้วว่านายดวงแข็ง ไม่ตายง่าย ๆ หรอก!”
ตอนห่าวหยายิ้ม หางตายังมีน้ำตาไหลลงมา ล้างแก้มดำคล้ำจนดูขบขันเป็นพิเศษ
“ระเบิดมือแค่ลูกเดียวก็คิดจะฆ่าพวกเราสองคนหรือ ไอ้หมาขาวฝันไปเถอะ!”
สิ้นเสียง ก้อนเหล็กดำมะเมื่อมลูกหนึ่งก็ลอยเข้ามาในหลุมดินที่ทั้งสองกำลังนั่งยอง ๆ อยู่