ห่าวหยาถลึงตาใส่
“โอ้โฮ! ที่นี่ยังมีโจรแดงอีกสองคนด้วย ใจกล้าไม่เบาเลยนะ~!”
แต่เพียงชั่วพริบตา ทหารเลวตัวจ้อยทั้งสองก็ไม่กล้าวางท่าอีกต่อไป—เหล่าตู้ชักปืนพกออกมาจ่อหน้าผากจางซานวาน
“แม่งเอ๊ย! ข้าคือหน่วยปฏิบัติการพิเศษ ทุกคนไสหัวไปให้หมด!”
เหล่าตู้เตะเข้าใส่ จางซานวานวางปืนยาวเก่าในมือลงแล้วพลิกตัวหลบโดยไม่ลังเล
ธนบัตรหลายใบปลิวร่วงลงข้างกายเขาอย่างแผ่วเบา ดึงดูดสายตาของเหล่าตู้กับพวกทันที
เหล่าตู้หันไปสบตากับพรรคพวก ก่อนจะหันกลับมาจ้องกระสอบที่ห่าวหยาสะพายอยู่
ห่าวหยารีบฝืนยิ้ม พลางถอยหลังไปทีละก้าว
“ท่านจากหน่วยปฏิบัติการพิเศษ กระสอบใบนี้เป็นของที่ผู้บังคับหมวดของเราเก็บมา ท่านเอาไปไม่ได้หรอก...”
จางซานวานยิ้มประจบอย่างนอบน้อม
“ท่านครับ พวกเราผิดไปแล้ว ของพวกนี้เป็นของผู้บังคับหมวด ถ้าหายไป พวกเราคงโดนเล่นงานจนปางตายแน่”
ยิ่งพวกเขาพูดเช่นนี้ ดวงตาของเหล่าตู้กับพรรคพวกกลับยิ่งเป็นประกาย
“เหลวไหล! ของผู้บังคับหมวดพวกแกที่ไหนกัน เพิ่งขโมยมาจากบ้านคนอื่นละสิ?!”
เหล่าตู้ที่เคยวางอำนาจจนชินคว้ากระสอบไว้ทันที
“พวกแกสองคนกล้าขัดขวางภารกิจของหน่วยปฏิบัติการพิเศษหรือ? ของนี่ขอยึดไว้ก่อนแล้วกัน~!”
จางซานวานรีบเข้าไปกอดขาเขาไว้
“ท่านครับ เห็นใจพวกเราหน่อย...”
พรรคพวกของเหล่าตู้เหลือบมองเข้าไปในประตูคลังเก็บของอย่างกังวล เมื่อเห็นว่าไม่มีปฏิกิริยาอะไรจากข้างใน อีกทั้งเหล่าตู้ยังถูกทหารเลวตัวจ้อยสองคนกอดรัดจนกระสอบแย่งมาไม่ได้เสียที จึงพับแขนเสื้อแล้วเดินลงบันไดมา
ตอนนี้เหล่าตู้ทั้งร้อนใจ ทั้งโมโห ทั้งตื่นเต้น
เจ้าหนูสองคนนี้โดนปืนจ่อหน้าผากแล้วยังไม่ยอมปล่อยกระสอบ แสดงว่าข้างในต้องมีของมีค่าอยู่ไม่น้อยแน่!
แต่เขาไม่กล้ายิงจริง ๆ หากทำให้หัวหน้าหน่วยกับพวกที่ซุ่มอยู่ในหน่วยแตกตื่นขึ้นมา เรื่องคงยุ่งแน่
ทั้งสี่คนจึงเข้าพัวพันกันเป็นพัลวัน ต่างก็พยายามไม่ทำให้เกิดเสียงดัง
แต่เด็กหนุ่มสองคนจะสู้เหล่าตู้กับพรรคพวกได้อย่างไร ถูกเตะกระเด็นไปไม่กี่ครั้ง เหล่าตู้ทั้งสองก็แย่งกระสอบหนักอึ้งมาได้สำเร็จ