“ห่าวหยา ทำไมพวกเราต้องอ้อมมาทางตะวันตกด้วยล่ะ?”
ห่าวหยา เด็กขอทานตัวน้อยถามด้วยความสงสัย
เด็กหนุ่มสองคนที่ยังไม่โตเต็มวัยเดินทางเข้าเมืองอำเภอมาเพื่อติดต่อกัน แต่ภายใต้คำหว่านล้อมสารพัดของจางซานวาน พวกเขากลับไม่ได้เข้าทางประตูทิศใต้ที่ใกล้ที่สุด หากอ้อมมาจนถึงบริเวณประตูเมืองทางตะวันตก
การรักษาความปลอดภัยบริเวณประตูเมืองตะวันตกเข้มงวดกว่าทางประตูทิศใต้อย่างเห็นได้ชัด ทั้งสองมองลอดช่องประตูเข้าไป เห็นทหารกองทัพขาวเดินเข้าออกอาคารบางแห่งอยู่ราง ๆ
ค่ายทหารกองทัพขาวที่เพิ่งถูกโยกย้ายมาจากที่อื่น น่าจะตั้งอยู่แถวเมืองฝั่งตะวันตก
ชาวบ้านที่ยอมเลือกเข้าออกทางนี้จึงมีน้อยนิด เด็กขอทานทั้งสองขอทานอยู่นานถึงครึ่งชั่วยาม ก็ยังไม่ได้อาหารสักคำ
เดิมทีจางซานวานคิดว่าทั้งคู่คงต้องรอจนเริ่มการประหารต่อหน้าสาธารณชน ถึงจะถูก “จับ” เข้าเมืองไปเป็นผู้ชม แต่ไม่คิดว่าจู่ ๆ จะมีทหารสองนายเดินด่ากราดออกมาจากในประตูเมือง แล้วเตะเขากับห่าวหยาคนละที
“ไอ้ขอทานตัวน้อย มากับพวกข้าไปช่วยงาน! เร็วเข้า!”
ระหว่างทางถูกเตะไปหลายครั้ง ทั้งสองจึงถูกไล่ต้อนมาถึงโรงทหารใกล้ ๆ ด้านในประตูเมืองอย่างหน้าบูดหน้าเบี้ยว
“ไป! เอากระโถนแถวห้องฝั่งซ้ายไปเทแล้วล้างให้สะอาด ถ้ายังมีกลิ่นเหลือแม้แต่นิดเดียว ข้าจะถลกหนังพวกแก!”
ทหารคนหนึ่งขู่เสียงเหี้ยม ใบหน้าเต็มไปด้วยความดุดัน
“หม่าเซานี่แกมันเจ้าเล่ห์จริง ๆ!” ทหารอีกคนเดินผ่านมาเห็นเข้าก็หัวเราะ “แพ้พนันเลยต้องเทกระโถน แต่แกกลับจับเด็กขอทานสองคนมารับเคราะห์แทนงั้นเหรอ? ฮ่า ๆๆ!”
หม่าเซาแค่นเสียงเย็นชา
“เมื่อคืนดวงข้าไม่ดี เดี๋ยวถ้ามีโอกาสก็จะเอาคืนสักตา คืนนี้ต้องชนะกลับมาได้แน่! พรุ่งนี้ไม่แน่คนที่ต้องเทกระโถนอาจเป็นพวกหมวดสองก็ได้!”