โคลนควรจะนิ่ม แต่พอเหยียบลงไปกลับแข็ง แถมยังขรุขระอีกต่างหาก
จุดที่เขาเหยียบอยู่ห่างจากบริเวณที่ตะพาบซ่อนตัวในโคลนตั้งยี่สิบกว่าเซนติเมตร!
ไม่น่าจะเหยียบโดนตัวตะพาบเข้าโดยตรงได้
เจียงฉู่เหยาเห็นสีหน้าของหลี่ฉางชิงผิดปกติ เธอเองก็เริ่มเป็นห่วง รีบถามว่า “เป็นอะไรไป?”
หลี่ฉางชิงส่ายหน้า “ไม่เป็นไร”
ในใจเขามีลางสังหรณ์บางอย่าง แต่ยังไม่กล้ายืนยัน
เขารีบย่อตัวลง ใช้มือขวาล้วงลงไปคลำในโคลน พอนิ้วผ่านชั้นโคลนไปสัมผัสก้อนแข็งใต้เท้า เขาก็เงยหน้ามองเจียงฉู่เหยาทันที
สัมผัสแบบนี้! ไม่ใช่หินแน่นอน!
เจียงฉู่เหยาร้อนใจจนหน้าตาตื่น “เป็นอะไรไปล่ะ? รีบบอกสิ!”
หลี่ฉางชิงกลืนน้ำลาย พูดด้วยน้ำเสียงที่แม้แต่ตัวเองยังไม่อยากเชื่อ “เหมือนพวกเรา...จะเจอของดีเข้าแล้ว!”
“ของดีอะไร? พูดให้รู้เรื่องสิ!” เจียงฉู่เหยาร้อนใจแทบแย่ หลี่ฉางชิงนี่พูดจาไม่รู้เรื่อง แถมยังลึกลับอีก!
หลี่ฉางชิงไม่พูดต่อ มือซ้ายก็ล้วงลงไปในโคลน แล้วไล้คลำไปตามของแข็งก้อนนั้นอย่างรวดเร็ว!
ใช่จริง ๆ ด้วย!
มันเป็นทรงกลมแบน!
ที่สำคัญคือเขาคลำเจอขาด้วย!
คราวนี้ตะพาบตัวนั้นถูกกระตุ้นจนรู้สึกถึงอันตราย!
มันเริ่มดิ้นอย่างแรง หลี่ฉางชิงรู้สึกได้ว่ามันออกแรงต่อต้าน ทั้งมือทั้งเท้าสัมผัสได้ถึงแรงกระแทกอย่างชัดเจน
เพื่อป้องกันไม่ให้เกิดเหตุไม่คาดฝัน ไม่ให้มันหนีหรือกัดเข้า เขาจึงใช้สองมือจับกระดองไว้แน่น แล้วออกแรงยกมันขึ้น!
ปากก็ยังไม่ลืมตะโกนว่า “รีบหลบไป!”