พอได้ยินเจียงฉู่เหยาพูดแบบนั้น หลี่ฉางชิงก็รู้สึกว่า 8,800 หยวนสมเหตุสมผลจริง ๆ
เขารู้ว่าตอนนี้แถบชายฝั่งกำลังเลี้ยงปลามังกรทองกันอยู่ ปลามังกรทองพวกนั้นได้ชื่อว่าเป็นปลานำโชค แค่ตัวเดียวก็ขายได้หลายพันหยวน บางตัวถึงหลักหมื่น!
เถ้าแก่หวังคงเคยไปแถบชายฝั่ง แล้วเรียนรู้เรื่องพวกนี้กลับมา
ถ้าเป็นคนอื่น ตะพาบตัวนี้ของเขาคงขายได้มากสุดแค่สามหรือสี่พันหยวน
แต่ถ้าเป็นเถ้าแก่หวัง 8,800 หยวนก็ถือว่าสมเหตุสมผลแล้ว
เจ้าลิงดูเหมือนจะช็อกจนตั้งตัวไม่ติด ยังพึมพำอยู่ตรงนั้นว่า “8,800 หยวน! 8,800 หยวนเลยนะ! ทั้งบ้านฉันทำงานตั้งสี่ห้าปีถึงจะหาได้เท่านี้! ถ้าเก็บเงินให้ได้ 8,800 หยวน คงต้องใช้เวลาตั้งสิบปี!”
หลี่ฉางชิงตบไหล่เขา “เอาละ เลิกคิดมากได้แล้ว! ฉันหาเงินก้อนโตได้ทั้งที จะพาพวกนายไปใช้เงินกันสักหน่อย ไป!”
เจ้าลิงถึงกับตาเป็นประกาย “จะซื้ออะไรเหรอ? ซื้อของกินสำหรับมื้อเย็นหรือเปล่า?”
เจียงฉู่เหยาก็มีสีหน้าคาดหวัง อยากรู้ว่าหลี่ฉางชิงจะซื้ออะไรให้เธอไหม
หลี่ฉางชิงนึกถึงตอนที่เถ้าแก่หวังมองนาฬิกาข้อมือขึ้นมาได้ “ซื้อ́นาฬิกาอิเล็กทรอนิกส์คนละเรือนแล้วกัน เรือนละ 10 หยวน สี่คนก็สี่เรือน จะได้ดูเวลาได้สะดวกขึ้น”
“พ่อบุญธรรม! จริงเหรอ?” เจ้าลิงตาเป็นประกายทันที!
นาฬิกาอิเล็กทรอนิกส์ราคา 10 หยวนเลยนะ! ถึงจะเป็นรุ่นพื้นฐานที่สุด แต่ก็ไม่ใช่ของถูก ๆ!
ของขวัญราคา 10 หยวนในยุคนี้ ถือว่าแสดงน้ำใจอย่างเต็มที่แล้ว!
เจียงฉู่เหยาชี้ตัวเองอย่างมีความสุข “ฉันก็ได้ด้วยเหรอ?”