ไม่มีใครพูดอะไร
เถ้าแก่หวังโบกมือให้ผู้จัดการหวัง อีกฝ่ายก็เลือกที่จะเงียบ
เจียงฉู่เหยาหันไปมองหลี่ฉางชิงอย่างจริงจัง เธออยากรู้มากว่าหลี่ฉางชิงคิดยังไงกันแน่
ต่อให้หัวทึบแค่ไหน ก็น่าจะดูออกแล้วใช่ไหมว่าเธอรู้สึกยังไงกับเขา
เวลาอยู่ต่อหน้าคนอื่น หลี่ฉางชิงพูดเสมอว่าทั้งคู่เป็นเพื่อนกัน
พูดตามตรง ทุกครั้งที่ได้ยิน เธอก็รู้สึกไม่สบายใจ แต่ทั้งสองคนยังไม่ได้ตกลงคบกัน เธอจึงพอเข้าใจได้
แต่คราวนี้เถ้าแก่หวังพูดทุกอย่างออกมาตรง ๆ ในใจเธอจึงอยากให้หลี่ฉางชิงยอมรับความรู้สึกของเธอ
เธอรู้ด้วยว่าเถ้าแก่หวังช่วยเธอเพราะเห็นแก่หน้าพ่อของเธอ
อย่าดูแค่รูปร่างใหญ่โตบึกบึนของเขาเลย ที่จริงเขาเป็นคนละเอียดอ่อนมาก
คำพูดเมื่อครู่ไม่ทำให้หลี่ฉางชิงขุ่นเคือง แถมยังช่วยผลักดันความสัมพันธ์ของทั้งคู่ทางอ้อมด้วย
หลี่ฉางชิงไม่ได้คิดอยู่นาน เขาหันไปมองเจียงฉู่เหยา
เห็นแววตาของเธอมีน้ำตาคลอ เขาก็รู้สึกเหมือนหัวใจบีบรัดขึ้นมาอย่างกะทันหัน
เถ้าแก่หวังส่งสายตาให้ผู้จัดการหวัง «ผู้จัดการหวัง ตะพาบของฉันเป็นยังไงบ้าง พาฉันไปดูหน่อย»
ผู้จัดการหวังเข้าใจทันที แม้จะไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ก็รู้ว่าตอนนี้ตัวเองไม่ควรยืนอยู่ตรงนี้
«อยู่ในบ่อปลาเฉพาะครับ เถ้าแก่หวัง เชิญทางนี้» ผู้จัดการหวังลุกขึ้น ผายมือเชิญเถ้าแก่หวัง
เจ้าลิงเห็นอย่างนั้นก็รู้สึกหนังศีรษะชาวาบ อย่าทิ้งเขาไว้ที่นี่คนเดียวสิ!
เขารีบลุกขึ้นอย่างลนลาน «เอ่อ เถ้าแก่หวัง ผมขอตามไปดูด้วยได้ไหมครับ»