หลังจากหลี่ฉางชิงกับเพื่อนอีกสองคนล้างจานและเก็บกวาดเสร็จ ฟ้าก็มืดลงแล้ว
หัวไช่เตรียมตัวกลับ คราวนี้หลี่ฉางชิงไม่ได้รั้งเขาไว้ คนที่มีเรื่องกลุ้มใจอยู่ในใจก็ทำอะไรก็ไม่มีกะจิตกะใจ
เมื่อเห็นหัวไช่กลับไป เจ้าลิงที่อยู่หมู่บ้านข้าง ๆ กลับไม่รีบร้อน
“แล้วนายไม่กลับเหรอ?” หลี่ฉางชิงมองเจ้าลิงที่ยังนั่งอยู่บนเก้าอี้ ตามปกติเวลานี้ไม่มีอะไรสนุก ๆ ให้ทำ กลับบ้านไปใช้น้ำบ่อที่ตากแดดมาทั้งวันอาบน้ำ แล้วนอนพักถึงจะถูก
“รู้สึกไม่ค่อยมั่นคงน่ะ” เจ้าลิงพูดถึงเรื่องที่ทำให้เขากังวลอย่างไม่ใส่ใจนัก
“นายก็รู้สึกไม่มั่นคงเป็นด้วยเหรอ? เลิกพูดเลยน่า!” หลี่ฉางชิงหยิบบุหรี่ออกมาซองหนึ่ง ดึงออกมามวนหนึ่งแล้วยื่นให้เจ้าลิง
เขาจุดบุหรี่ของตัวเองด้วย ก่อนจะพ่นควันออกมาเป็นวงอย่างเก้ ๆ กัง ๆ
ที่จริงเขาไม่ค่อยสูบบุหรี่ สูบแล้วไอง่าย ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเทคนิคไม่ดีหรือเปล่า
แต่เขามักพกบุหรี่ติดตัวไว้ แจกสักมวนตามมารยาท หลายครั้งก็ช่วยให้จัดการเรื่องต่าง ๆ ได้ง่ายขึ้น
เจ้าลิงจุดบุหรี่แล้วสูดเข้าไปลึก ๆ ก่อนพูดช้า ๆ ว่า “เมื่อก่อนพวกเราก็เอาแต่เที่ยวเล่นเรื่อยเปื่อยกันทุกวัน แถมยังรู้สึกว่าชีวิตมีความสุขดีด้วย”
พูดแล้วเขาก็มองหลี่ฉางชิง “ตอนนี้นายใกล้จะเป็นเศรษฐีหมื่นหยวนแล้ว หัวไช่ก็มีโอกาสได้ไปทำงานที่โรงอาหารของสถานีตำรวจ ส่วนฉันกลายเป็นคนที่ไปได้แย่ที่สุด แบบนี้จะให้รู้สึกมั่นคงได้ยังไง?”
“แล้วนายคิดจะทำอะไรล่ะ?” หลี่ฉางชิงถามกลับ
สำหรับเขา การที่เจ้าลิงเปลี่ยนความคิดแบบนี้เป็นเรื่องดี อย่างน้อยอีกฝ่ายก็รู้ว่าตอนนี้ควรพยายามทำงานหาเงิน ไม่ใช่มัวแต่จมอยู่กับชีวิตเรื่อยเปื่อยเมื่อก่อน