เงินตั้งพันกว่าหยวนวางกองอยู่กลางลานโล่งแบบนี้เลยเหรอ?
ชั่วขณะนั้น ในที่สุดเขาก็เลิกดูแคลนหลี่ฉางชิงเสียที อย่าเห็นว่าไอ้หนุ่มนี่เอาแต่ทำอะไรไม่รู้ในชนบททุกวัน
แต่ความสามารถในการหาเงินของหมอนี่ไม่ใช่เรื่องเล่น ๆ เลย!
ทำไมจู่ ๆ ถึงรู้สึกว่าหลานสาวตัวเองไม่คู่ควรกับเขาขึ้นมาล่ะ?
นี่มันกลับตาลปัตรชัด ๆ!
ด้วยความสามารถในการหาเงินของไอ้หนุ่มนี่ อีกปีหนึ่งเงินที่เก็บได้คงมากกว่าทรัพย์สินของบ้านเหยาเหยากับบ้านตัวเองรวมกันเสียอีกกระมัง?
กัวฉงหมิงรู้สึกว่าตัวเองต้องขอเวลาทำใจ เขาลุกขึ้นยืนแล้วพูดว่า “ไปกันเถอะ เหยาเหยา ฟ้ามืดแล้ว”
เจียงฉู่เหยาห่อเหี่ยวลงทันที เธอยกมือดูนาฬิกา ตอนนี้เจ็ดโมงกว่าแล้ว
ดวงอาทิตย์ลับขอบฟ้าไปแล้ว ตรงขอบฟ้าทางทิศตะวันตกมีกลุ่มเมฆสีแดงเพลิงก้อนใหญ่
“งั้นก็ได้!” เธอยื่นปากมองหลี่ฉางชิง “ฉางชิง งั้นฉันกลับก่อนนะ!”
หลี่ฉางชิงยังวางใจอยู่มาก อย่างไรเสียคนที่มาส่งเธอก็คือหัวหน้าสถานีตำรวจด้วยตัวเอง “ได้! ระวังตัวด้วย!”
พูดจบ เขาก็มองกัวฉงหมิง “สารวัตรกัว คราวหน้ามาอีกนะครับ!”
เขาแค่พูดตามมารยาท แต่กัวฉงหมิงกลับเอามือไพล่หลัง กระแอมเบา ๆ แล้วว่า “เอ่อ ฉันเลิกงานแล้ว เรียกฉันว่าลุงกัวก็พอ”
พูดจบก็ยังไพล่มือไว้ด้านหลัง แล้วหันหลังเดินจากไป
ส่วนเจียงฉู่เหยามองหลี่ฉางชิงอย่างอาลัยอาวรณ์ เดินไปพลางหันกลับมามองซ้ำแล้วซ้ำเล่า
เมื่อทั้งคู่เดินไปไกลแล้ว หัวไช่ถึงกล้าพูดขึ้นมา “เดี๋ยวนะ ฉางชิง งานที่โรงอาหารสถานีตำรวจน่ะ! ทำไมนายไม่ไปล่ะ?”