ภูเขาสามลูกนั้น ลูกที่อยู่ใกล้ที่สุดคือเขาเหลยจี๋ ส่วนอีกสองลูกหลี่ฉางชิงไม่รู้ว่าชื่ออะไร ดูเหมือนจะไม่มีชื่อด้วยซ้ำ
“ที่ไหนนะ? เขาเหลยจี๋เหรอ? จะไปอยู่ไกลขนาดนั้นทำไม?” พ่อหลี่ลุกพรวดขึ้นทันที “ถ้าคนอื่นไม่รู้ คงนึกว่าตระกูลหลี่ของเราจงใจไล่แกออกไป!”
พ่อหลี่พูดแบบนี้ แต่กลับลืมไปว่าเมื่อวานตัวเองก็คิดจะไล่หลี่ฉางชิงออกไปเหมือนกัน
คุณปู่ที่กำลังมวนใบยาเส้นหันมามองหลี่ฉางชิงด้วย “ทำไมเลือกที่ไกลขนาดนั้น ห่างจากบ้านตั้งครึ่งลี้ จะทำอะไรก็ไม่สะดวก”
เลขาหมู่บ้านก็ช่วยเกลี้ยกล่อม “ฉางชิง ไม่ได้จะไปเป็นคนป่าสักหน่อย อยู่ตีนเขาแบบนี้มันยังไงกัน ห่างจากหมู่บ้านตั้งหลายร้อยเมตร!”
หลี่ฉางชิงโบกมือ “ผมจำได้ว่าที่ดินสำหรับปลูกบ้านที่หมู่บ้านจัดแบ่งไว้ รวมพื้นที่ตรงนั้นด้วย ผมเลือกตรงนั้นแหละ”
พอได้ยินดังนั้น พ่อหลี่ก็เบิกตาโพลง ถอดรองเท้ายางที่เท้าออกมาถือเตรียมตี “ฉันว่าแกคันไม้คันมืออยากโดนตีแล้วสินะ!”
หลี่ฉางชิงสบถในใจ รีบถอยหลัง “พ่อจะทำอะไรน่ะ! ผมเลือกตรงนั้นเพราะมีเหตุผลของผม อีกอย่าง ไหน ๆ ก็แยกบ้านกันแล้ว จะอยู่ที่ไหนก็เหมือนกันไม่ใช่เหรอ!”
ลุงจางเป็นเลขาหมู่บ้าน จึงรีบลุกขึ้นห้ามพ่อหลี่ “เฮ้ ๆ เด็กโตขนาดนี้แล้ว ตีไปก็แก้ปัญหาไม่ได้หรอก”
“นั่นสิ! รู้จักแต่ใช้กำลัง!” หลี่ฉางชิงหลบอยู่หลังเลขาหมู่บ้าน แต่ปากยังไม่หยุด “ผมเลือกตรงนั้นก็เพราะอยากหาเงิน ไม่ได้เลือกมั่ว ๆ สักหน่อย”
“หาเงินเหรอ? แกจะหาเงินอะไร! ไปเรียนวิชาช่างในเมืองดี ๆ หรือไม่ก็หางานทำ นั่นแหละถึงเรียกว่าหาเงิน!” พ่อหลี่ชี้รองเท้ายางในมือใส่หลี่ฉางชิง สีหน้าเหมือนเสียดายที่ลูกชายไม่เอาไหน