หลี่ฉางชิงยังเร็วเหมือนเดิม ทั้งกระด้งและเข่งไม้ไผ่วางอยู่ในห้องโถงด้านนอก ไม่ต้องเสียเวลาไปหา
พอออกมา เขาก็มองเจ้าลิงกับหัวไช่แล้วพูดว่า “พวกนายสองคนไปด้วย”
จะปล่อยให้สองคนนี้หนีไปไม่ได้ ต้องมีคนช่วยเขารับแรงปะทะบ้าง!
หัวไช่ทำหน้าเหมือนกลืนยาขม “พูดเหมือนพวกเรากล้าไม่ไปอย่างนั้นแหละ!”
วันนี้เจียงฉู่เหยาสืบจนรู้ที่อยู่บ้านของพวกเขาทั้งสามคนหมดแล้ว ต่อไปจะตามจับพวกเขาก็ง่ายเหมือนปอกกล้วยเข้าปาก!
ตอนนี้มีแต่ต้องยอมสยบ ถึงจะไม่โดนซ้อม!
ด้วยฝีมือการแสดงและวิธีการของเจียงฉู่เหยา หลังจากซ้อมพวกเขาไปแล้ว คนในบ้านพวกเขาไม่เพียงแต่จะขอบคุณเธอ ยังจะซ้อมพวกเขาซ้ำอีก...
ไม่คุ้มเลย
ไม่นานนัก เจียงฉู่เหยาก็ออกมา
เธอเปลี่ยนมาสวมกางเกงขาสั้นลายดอกสีฟ้ากับเสื้อแขนสั้นสีน้ำตาลของน้องสาว ทั้งคู่เปื้อนยากพอสมควร แถมยังเปลี่ยนเป็นรองเท้าบูตยางด้วย
หลี่ถิงถิงยืนยิ้มอยู่ข้าง ๆ “พี่ไม่รู้หรอก พี่สาวเหยาเหยาเข้าไปปุ๊บ พวกป้า ๆ ก็ชมว่าสวย บอกว่าสวยเหมือนนางฟ้าเลย!”
เจียงฉู่เหยาหน้าแดงระเรื่อนิด ๆ อย่างหาได้ยาก “ไม่ขนาดนั้นหรอก! พวกป้า ๆ ตั้งใจชมกันทั้งนั้น อย่าไปถือเป็นเรื่องจริงเลย!”
พูดจบ เธอก็แอบเหลือบมองหลี่ฉางชิง
พอเห็นหลี่ฉางชิงกำลังมองเธออยู่เหมือนกัน เธอก็เผลอเชิดอกขึ้นนิดหนึ่ง ในใจแอบดีใจอยู่เงียบ ๆ
หลี่ฉางชิงจ้องเธอด้วยสีหน้าไร้อารมณ์
ให้ตายสิ!
เจียงฉู่เหยาคนนี้สร้างคะแนนนิยมในหมู่บ้านเพิ่มอีกแล้ว ต่อไปถ้ามาหาเรื่องเขาในหมู่บ้าน พวกป้า ๆ จะช่วยเชียร์เธอด้วยหรือเปล่าเนี่ย?