พอได้ยินเสียงนี้ ทุกคนก็รู้ทันทีว่าผู้เฒ่ารุ่นใหญ่ของบ้านลุงใหญ่มาแล้ว หรือก็คือพ่อของลุงใหญ่ พี่ชายแท้ ๆ ของคุณปู่—หลี่เต๋อหมิน
เดิมทีคุณปู่นั่งอยู่บนม้านั่งในห้องโถงใหญ่ สูบใบยาเส้นพลางดูไซอิ๋วอยู่ พอได้ยินเสียงนี้ก็ลุกขึ้นทันที
ถึงอย่างไรหลี่เต๋อหมินก็เป็นคนรุ่นเดียวกับเขา คนอื่นจึงไม่สะดวกจัดการเรื่องนี้
หลี่เต๋อหมินเดินมาถึงขอบลานกลางเรือนพอดี เขาสวมแว่นสายตายาว มุมปากทั้งสองข้างตกลง มองหลี่แม่กับคนอื่น ๆ ในห้องโถงใหญ่ด้วยสีหน้าไม่พอใจ
ข้างกายเขามีลุงใหญ่ขาพิการมาด้วย ใบหน้าบิดเบี้ยวไปหมด ราวกับครอบครัวหลี่ฉางชิงติดหนี้บ้านเขาหลายล้าน
“หลี่เต๋อเหริน ใครใช้ให้แกตัดไผ่ตรงที่ดินด้านตะวันออกเฉียงเหนือของบ้านเก่าน่ะ? นั่นมันของบ้านฉัน! ไม่บอกกล่าวกันสักคำก็ยังตัดไป แบบนี้มันใช่เรื่องไหม? คนทั้งบ้านสารเลว สมควรจนไปทั้งชีวิต บ้านแกมัน...”
หลี่เต๋อหมินชี้หน้าคุณปู่แล้วด่ากราด คำหยาบสารพัดล้วนพุ่งเป้าไปที่เรื่องต่ำช้า
คุณปู่แค่นเสียงเบา ๆ ดูดควันเข้าปากหนึ่งที แล้วเหลือบตามองหลี่เต๋อหมิน “ที่ดินบ้านฉัน ไผ่บ้านฉัน ฉันจะตัดไม่ได้หรือไง?”
“ของบ้านแกงั้นเหรอ? แกมันพวกขายตัว! ตอนพ่อยังอยู่ก็ตกลงกันแล้วว่าแบ่งป่าไผ่สองในสามให้บ้านฉัน ตั้งแต่ด้านตะวันตกสุดของป่าไผ่ไปจนถึงด้านหลังบ้านเก่า แล้วยื่นออกไปทางตะวันออกอีกสิบเมตร ทั้งหมดเป็นของบ้านฉัน!”
คุณย่าทนฟังต่อไปไม่ไหว เท้าเอวแล้วชี้หน้าหลี่เต๋อหมิน “หลี่เต๋อหมิน แกมันหน้าด้าน! พ่อพูดว่าให้แบ่งจากกลางห้องโถงบ้านเก่า ฝั่งตะวันตกสองในสามเป็นของพวกแก ฝั่งตะวันออกหนึ่งในสามเป็นของพวกเรา! พอพ่อจากไป ยังไม่ทันได้ยกศพขึ้นเขา พวกแกก็ตัดไผ่ฝั่งตะวันตกไปขาย แล้วมายึดส่วนที่เป็นของบ้านเราไปรวมให้ครบสองในสาม! ผ่านมาตั้งหลายปี แกยังคิดจริง ๆ เหรอว่าพวกเราจะยอมกล้ำกลืน?”