มือของคุณปู่ยังคงทำงานไม่หยุด แต่สายตากลับจับจ้องหลานชาย มองเขาพาเพื่อน ๆ จากไป ใบหน้ามีรอยยิ้มอยู่ตลอด
หลานชายที่เคยกินเก่ง ขี้เกียจ แถมยังซุกซนก่อเรื่องไม่เว้นวัน จู่ ๆ ก็โตเป็นผู้ใหญ่ขึ้นมาเสียแล้ว
“จะไปหาปลามาจากไหนล่ะ?” เจ้าลิงเกาหัว ก่อนจะเงยหน้ามองท้องฟ้า “ฝนไม่ตกมาตลอดบ่ายเลยนะ คืนนี้ท่าทางฝนจะตกหนัก จะทันเหรอ?”
หลี่ฉางชิงเดินไปทางลำธารโดยไม่หันกลับมา “วางใจได้ รับรองไม่มีพลาด! คืนนี้ก็อย่าเพิ่งรีบกลับล่ะ บ้านใหม่ฉันสร้างเสร็จแล้ว ยังไงก็ต้องอยู่กินข้าวด้วยกันก่อน”
“หือ?” หัวไช่มองหลี่ฉางชิง “นายทำกับข้าวเป็นด้วยเหรอ? ฉันจำได้ว่านายหุงข้าวแบบใส่กับข้าวลงไปหม้อเดียวกันยังไม่เป็นเลยนะ”
หลี่ฉางชิงแค่นเสียงในลำคอ พลางคิดในใจ: หรือจะให้บอกพวกนายด้วยว่า ชาติก่อนฉันจน ต้องทำกับข้าวกินเองในห้องเช่าทุกวันเพื่อประหยัดเงิน จนฝึกฝีมือทำอาหารจนเก่งน่ะ?
“รอกินอย่างเดียวก็พอ!”
ทั้งสามมาถึงริมลำธาร หลี่ฉางชิงก็เห็นว่าบนเนินลาดตรงขอบฝั่งมีวัชพืชขึ้นเป็นผืนใหญ่
ใบสีเขียวรูปรีเรียวยาว เผยให้เห็นลำต้นสีแดงคล้ำอยู่รำไร
ที่สะดุดตาที่สุดคือดอกสีชมพูซึ่งออกเป็นช่อ ๆ ดูสดใสสะดุดตา
นี่คือหญ้าล่าเหลี่ยว
เป็นสมุนไพรจีนที่มีสรรพคุณไม่น้อย ใช้ขับลม ขับความชื้น สลายเลือดคั่ง บรรเทาอาการปวด ถอนพิษ และลดบวมได้
นอกจากนี้ ยังใช้ทำหัวเชื้อหมักเหล้าได้ด้วย
แต่วันนี้หลี่ฉางชิงสนใจสรรพคุณอีกอย่างของมัน!
ทำให้ปลามึน!
หญ้าล่าเหลี่ยวริมลำธารบริเวณนี้ขึ้นงามมากตามดินริมฝั่ง หลี่ฉางชิงกะว่าคงมีพอทำให้ปลามึนจนพลิกท้องลอยขึ้นมาได้หลายผืนนา