พอเดินไปจนสุดทาง หลี่ฉางชิงก็โยนหญ้าล่าเหลี่ยวกำใหญ่ที่หอบมาลงน้ำทั้งหมด
ปลาหลายตัวตกใจว่ายหนีอย่างรวดเร็ว จนน้ำกระเซ็นขึ้นมาไม่น้อย!
“มีตัวใหญ่ด้วย!”
หลี่ฉางชิงรีบพับขากางเกงขึ้นแล้วเดินลงไปในนาข้าว อุณหภูมิน้ำยังไม่ต่ำ ออกจะอุ่นด้วยซ้ำ
น้ำลึกกำลังดี ถ้ารวมความลึกที่เท้าจมลงไปในโคลนด้วย ระดับน้ำก็อยู่ต่ำกว่าหัวเข่าราว 10 เซนติเมตร ส่วนความลึกของน้ำจริง ๆ ประมาณ 20 กว่าเซนติเมตร
หลี่ฉางชิงก้มลงจับหญ้าล่าเหลี่ยวแล้วขยี้อย่างแรง ของเหลวสีเขียวอ่อนเริ่มลอยขึ้นมาบนผิวน้ำ ก่อนจะค่อย ๆ กระจายออกไป
พอเห็นแบบนั้น เจ้าลิงกับหัวไช่ก็เริ่มทำตาม
หัวไช่เลือกขยี้หญ้าตรงกลางนา ส่วนเจ้าลิงเลือกตรงจุดที่วางตะกร้าสะพายหลัง
ทั้งสามคนขยี้อยู่พักหนึ่ง แล้วก็กวนน้ำให้หญ้าล่าเหลี่ยวกระจายตัวอย่างรวดเร็ว
ไม่นาน ก็มีปลาตัวเล็กขนาดสองสามนิ้วลอยขึ้นมาเต็มผิวน้ำ
มีทั้งปลากัด ปลาตะเพียนตัวเล็ก แถมยังมีปลาหมอด้วย! แต่ปลากัดมีดีแค่หน้าตาสวย ไม่อร่อย ปกติเอาไว้เลี้ยงไก่เลี้ยงเป็ดกัน ไม่มีใครอยากได้
แต่ในยุคหลังกลับขายได้ราคา ปลากัดที่ลวดลายสวย ๆ ตัวหนึ่งราคาหลายสิบไปจนถึงหลักร้อย ซื้อไปเลี้ยงเป็นปลาสวยงามกันทั้งนั้น
ปลาเหล่านี้ยังไม่ได้มึนเมาเต็มที่ บางครั้งก็ขยับครีบที่ลอยอยู่บนผิวน้ำ พยายามดำกลับลงไป แต่ไม่นานก็ลอยขึ้นมาอีก
หลี่ฉางชิงเองก็เพิ่งเคยใช้หญ้าล่าเหลี่ยวเป็นครั้งแรก ก่อนหน้านี้เห็นแต่ในคลิปสั้น ๆ ไม่คิดเลยว่าจะได้ผลใช้ได้เหมือนกัน
“โห! ได้ผลจริงด้วย!” เสียงหัวไช่ดังมาจากทางนั้น ฟังดูตื่นเต้นอยู่ไม่น้อย “แต่ปลาไม่เห็นตัวใหญ่เลย เมื่อกี้เท้าฉันยังไปเตะโดนปลาตัวเบ้อเริ่มอยู่เลย มันว่ายหนีไปไกลในพริบตา!”