“เชิญฉันเหรอ?” หลี่ฉางชิงชะงักไปชั่วขณะ ทำไมเถ้าแก่หวังถึงเชิญเขากันนะ?
“ใช่ เชิญนาย! ไม่ว่าจะเรื่องตะพาบตัวนั้น หรือความสัมพันธ์ระหว่างนายกับคุณเจียง ฉันก็ควรเชิญนายอยู่แล้ว” เถ้าแก่หวังหยิบโค้กขึ้นมาดื่มอีกอึก
หลี่ฉางชิงเหลือบมองเจ้าลิง อีกฝ่ายมองเขาด้วยสีหน้าอิจฉา
ถ้าเป็นอย่างนั้น หลี่ฉางชิงก็จะได้ไปเมืองเอกน่ะสิ?
นั่นมันเมืองเอกเลยนะ! เมืองใหญ่ในตำนานเชียว!
หลี่ฉางชิงละสายตากลับมา คิดอย่างจริงจังว่าไหน ๆ เขาก็ต้องไปหาแหล่งรับซื้อเห็ดหอยขมที่เมืองเอกอยู่แล้ว ถือโอกาสไปเปิดหูเปิดตาสักหน่อยก็ดี
แถมยังได้เห็นโลกกว้างด้วย!
คนมีฐานะอย่างเถ้าแก่หวังจัดงานวันเกิดให้พ่อทั้งที งานเลี้ยงต้องหรูหราแน่นอน!
“ถ้าอย่างนั้นผมก็ขอรับคำเชิญครับ เถ้าแก่หวัง!”
พอเห็นหลี่ฉางชิงตอบตกลง เถ้าแก่หวังก็หัวเราะลั่น “จริงสิ นึกเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้ เห็ดโคนพวกนั้น นายรีบจัดการเถอะ อากาศร้อนขนาดนี้ ถ้าฉันเอากลับไปเมืองเอกคงเสียหมด ฉันไม่เอาแล้ว”
หลี่ฉางชิงเพิ่งนึกเรื่องนี้ขึ้นได้ เขาให้ผู้จัดการหวังรับซื้อไปแล้ว พอถูกเงินทำให้ตาลายก็ลืมไปเลยว่าเถ้าแก่หวังเคยขอซื้อ
“ผมให้ผู้จัดการหวังรับซื้อไปแล้วครับ ลืมเรื่องนี้ไปเลย ขอโทษด้วยนะครับ เถ้าแก่หวัง” หลี่ฉางชิงเกาศีรษะ พลางกล่าวขอโทษเถ้าแก่หวัง
“ขายไปแล้วก็ดี! ฉันกลัวว่าคำพูดของฉันจะทำให้นายปล่อยเห็ดโคนเสียเปล่าน่ะสิ!” เขาตบไหล่หลี่ฉางชิง “อย่าคิดมากเลย ว่าแต่ น้องหลี่จะนั่งรถต้าเจี่ยฟ่างไปเมืองเอกกับฉัน หรือจะไปเอง?”
หลี่ฉางชิงยังไม่ตอบทันที กลับถามว่า “เถ้าแก่หวังจะกลับเมืองเอกเมื่อไหร่ครับ?”