หัวหน้ากรมเจียงชะงักฝีเท้า ก่อนหันไปมองรองอธิบดีจาง “ท่านรองอธิบดี นี่มัน...”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ผู้อำนวยการหลิวกับผู้อำนวยการหลี่ก็ชะลอฝีเท้าลงเอง เพื่อเว้นพื้นที่ให้ทั้งสองคน
รองอธิบดีจางหันไปมองหลี่ฉางชิงที่อยู่ด้านนอกแวบหนึ่ง ก่อนหันกลับมาพูดกับหัวหน้ากรมเจียง “เมื่อกี้ผมตรวจดูงูเห่าตัวนั้นอย่างละเอียดแล้ว บอกคุณได้อย่างชัดเจนเลยว่า ลักษณะของมันแตกต่างจากงูเห่าทุกตัวที่ผมเคยพบมา”
รองอธิบดีจางพูดเพียงเท่านั้น ไม่ได้อธิบายต่อให้กระจ่าง
หัวหน้ากรมเจียงหรี่ตาลง เขาเพิ่งนึกขึ้นได้ว่ารองอธิบดีจางเป็นถึงดอกเตอร์ด้านชีววิทยาจากมหาวิทยาลัยชิงเป่ย เคยเดินทางไปแทบทุกภูมิภาคทั่วโลก ทั้งยังศึกษาเกี่ยวกับสิ่งมีชีวิตส่วนใหญ่ที่เรารู้จักในปัจจุบัน โดยเฉพาะสัตว์เลื้อยคลานอย่างลึกซึ้ง!
ที่ครั้งนี้มา ก็เพราะการก่อสร้างทางด่วนชวนอวี๋ เขาจึงมาประเมินผลกระทบทางนิเวศวิทยาของถนนช่วงที่ผ่านเขตอำเภอ เพราะการสร้างทางด่วนย่อมต้องเจาะภูเขาและทำลายป่า
เขาถามด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น “นี่เป็นสิ่งมีชีวิตสายพันธุ์ใหม่หรือครับ?”
รองอธิบดีจางเพียงยิ้ม ไม่ได้ปฏิเสธและไม่ได้ยอมรับ
“ผมรู้แล้วว่าควรทำยังไง! ขอบคุณท่านรองอธิบดีจางครับ!” หัวหน้ากรมเจียงตื่นเต้นจนใจเต้นระรัว!
ที่จริงเขาไม่ค่อยสนิทกับรองอธิบดีจางเลย ตัวเองเป็นแค่รองหัวหน้ากรมเล็ก ๆ ในอำเภอเล็ก ๆ เท่านั้น
ถ้าไม่ใช่เพราะการก่อสร้างทางด่วน คนอย่างรองอธิบดีจางที่เขาจะได้เห็นก็แค่ในข่าวภาคค่ำ คงไม่มีวันได้พบหน้ากันตลอดชีวิต
ตอนที่ผู้จัดการหวังมาแจ้งเมื่อครู่ หัวหน้ากรมเจียงปฏิเสธไปทันที เขาไม่คิดว่าการที่ชาวบ้านจับงูได้จะเป็นเรื่องใหญ่โตอะไร
ถึงจะเป็นงูเห่าที่ไม่ควรมีอยู่ก็ตาม ก็ยังไม่สำคัญเท่าการต้อนรับผู้นำจากส่วนกลางทั้งสามคน
แต่รองอธิบดีจางพอได้ยินว่าเป็นงูเห่า ก็เป็นฝ่ายเสนอให้ออกมาดูเอง ใครจะคิดว่าพอออกมาแล้วจะทำให้เขาได้รับเรื่องน่าตื่นเต้นขนาดนี้!