ในที่สุดสีหน้าของผู้จัดการหวังก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย
“งูเหรอ? ผู้จัดการหวัง งูตัวนี้ไม่ขายนะ” หลี่ฉางชิงปฏิเสธอย่างเป็นมิตร “นี่เป็นงูเห่า ไม่ใช่สัตว์พื้นถิ่นแถวนี้ พวกเราคิดว่าจะเอาไปให้เจ้าหน้าที่กรมป่าไม้ดูหน่อย”
“งูเห่า!” ถึงผู้จัดการหวังจะอยู่ห่างจากเจ้าลิงราวสามสี่เมตร แต่ก็ยังเผลอถอยหลังไปหลายก้าว
“พวกนายใจกล้ากันจริง ๆ! งูพิษยังกล้าจับ แถมยังหิ้วมาไกลขนาดนี้อีกเหรอ?” ผู้จัดการหวังพูดพลางชำเลืองมองเข้าไปในโรงแรม ตอนนี้เป็นเวลาเที่ยงพอดี เขากลัวว่าลูกค้าจะกินข้าวเสร็จแล้วเดินออกมาเจอจนตกใจ
โรงแรมนี้ต้องจองโต๊ะล่วงหน้าอยู่แล้ว จึงไม่ต้องกลัวว่าจะมีคนนอกเดินเข้ามา ที่น่าห่วงคือคนข้างในอาจเดินออกมาต่างหาก
“แต่งูมีราคาขนาดนั้น พวกนายยังยอมไม่ขายอีกเหรอ?” ผู้จัดการหวังแปลกใจอยู่เหมือนกัน หลี่ฉางชิงจับสัตว์ป่ามาขายหาเงินไม่ใช่หรือไง?
งูพิษอย่างงูหัวเหล็กกับงูเขียวไผ่ขายกันชั่งละยี่สิบสามสิบเหมา แค่ดีงูแยกขายก็ได้ห้าหกหยวนแล้ว!
หลี่ฉางชิงเกาท้ายทอย “หลัก ๆ คือมันเป็นงูที่พิเศษ น่าจะไม่ใช่สัตว์ของแถวนี้ ควรเอาไปรายงานเจ้าหน้าที่กรมป่าไม้หน่อย ว่าแต่ผู้จัดการหวังรู้ไหมว่ากรมป่าไม้ไปทางไหน?”
สถานที่อย่างกรมป่าไม้ ชาวบ้านทั่วไปแทบไม่มีโอกาสได้ไป หลี่ฉางชิงเลยไม่รู้เหมือนกันว่าอยู่ตรงไหนแน่
ผู้จัดการหวังส่ายหน้ายิ้ม “ไอ้หนุ่มเอ๊ย ไม่รู้จะบอกว่านายโชคดีหรือยังไงดี วันนี้ผู้อำนวยการเจียงจากกรมป่าไม้มาจัดงานเลี้ยงรับรองเจ้าหน้าที่จากส่วนกลางที่โรงแรมเรา”