“ดี! รอแป๊บ!” เจ้าลิงเดินอ้อมหลี่ฉางชิงกับเจียงฉู่เหยา มุ่งหน้าเข้าไปในหมู่บ้าน
เจียงฉู่เหยาหันมามองหลี่ฉางชิง เอียงศีรษะเล็กน้อย “บ้านไม้ไผ่เหรอ?”
หลี่ฉางชิงถูกเธอมองจนทำตัวไม่ถูก จึงเกาหัวแล้วตอบ “ใช่ บ้านไม้ไผ่เป็นอาคารสองชั้นที่ฉันสร้างจากไม้ไผ่”
หัวไช่กวาดตามองตะพาบตัวใหญ่ พลางเสริมว่า “ไอ้หมอนี่แอบขโมยเงินค่าเล่าเรียนของน้องสาวไปเที่ยวแล้วโดนจับได้ ที่บ้านเลยจะตัดขาดกับมัน ผลสุดท้ายมันจับหนูไม้ไผ่หาเงินค่าเล่าเรียนกลับมาได้ ทุกคนก็ไม่คิดจะเอาเรื่องแล้ว แต่มันยังยืนกรานจะแยกบ้าน ไปสร้างบ้านไม้ไผ่ที่ปากทางขึ้นเขาริมหมู่บ้านอยู่คนเดียว”
พูดถึงตรงนี้ หัวไช่ก็เงยหน้ามองเจียงฉู่เหยา “ว่าไงล่ะ เธอว่ามันไม่เพี้ยนหรือไง? บ้านไม้ไผ่ไม่มีไฟฟ้า แถมยังห่างจากหมู่บ้านตั้งครึ่งลี้ จะทำอะไรก็ไม่สะดวก”
หัวไช่แค่พูดถึงตรงนั้นแล้วนึกอยากบ่นขึ้นมา บ้านไม้ไผ่อยู่ไม่สะดวกจริง ๆ แค่เรื่องเข้าห้องน้ำก็เป็นปัญหาแล้ว
หลี่ฉางชิงโบกมือ “เฮ้ ๆ ๆ! เธอไม่เข้าใจ อย่าพูดมั่วสิ”
พูดจบก็หันไปมองเจียงฉู่เหยา “ที่ฉันยืนกรานจะแยกบ้านเพราะมีเหตุผลนะ!”
พอได้ยินหัวไช่บอกว่าหลี่ฉางชิงโง่ แววตาของเจียงฉู่เหยาก็เริ่มมีประกายอำมหิต แต่พอเห็นเขารีบอธิบายทันที เธอก็เลิกคิ้ว “แล้วนายมาอธิบายให้ฉันฟังทำไม?”
“หา?” หลี่ฉางชิงเกาหัวอีกครั้ง