พอเห็นใบหน้านั้น หลี่ฉางชิงก็สะดุ้งเฮือก
เขาไม่เข้าใจเลย!
ใบหน้าหวานน่ารักขนาดนี้ ทำไมเจ้าตัวถึงเป็นไทรันโนซอรัสแห่งฉวนอวี้ตัวจริงได้?
ตอนเรียนมัธยมต้น หลี่ฉางชิงเห็นเธอครั้งแรกก็หลงหน้าตาเข้าเต็มเปา!
หน้าสดใสไร้เครื่องสำอาง ดูบริสุทธิ์น่ารัก เวลายิ้มก็มีลักยิ้มสองข้าง สวยจนคนแทบละลาย!
แต่พอเป็นหัวหน้าห้อง ใครทำผิดในห้องขึ้นมา เธอด่าจริงจัง แถมดุยิ่งกว่าครูเสียอีก!
ตอนแข่งปิงปองกับห้องข้าง ๆ เกิดกระทบกระทั่งกันนิดหน่อย เจียงฉู่เหยาก็เท้าเอวเดินเข้าไปเถียงคนเดียว ปะทะคารมกับคนทั้งห้องอีกฝ่าย!
นอกจากปากคอเราะร้ายแล้ว ยังตบเจ็บอีกต่างหาก!
ตอนนั้นหลี่ฉางชิงซน แอบเอาปากกาของเพื่อนผู้หญิงในห้องไปซ่อนจนอีกฝ่ายร้องไห้ เจียงฉู่เหยาเดินเข้ามาตบหลังเขาฉาดหนึ่ง ฝ่ามือนั้นราวกับฝ่ามือพระยูไล!
แผ่นหลังของหลี่ฉางชิงขึ้นรอยฝ่ามือทันที บวมอยู่นานเต็มสัปดาห์กว่าจะยุบ
ชอบก็ชอบอยู่หรอก แต่เขาไม่กล้าจีบเลยสักนิด แม่เสือสาวคนนี้เขากลัวจริง ๆ ว่าจะโดนเธอตีตาย
พูดไปแล้ว หลังเรียนจบมัธยมต้น เขาก็กลายเป็นเด็กเกเร ส่วนตอนนั้นเจียงฉู่เหยาผลการเรียนดีมาก ป่านนี้คงได้เข้ามหาวิทยาลัยแล้วมั้ง?
สุดท้ายเขากับเธอก็เป็นคนละโลกกันอยู่ดี
“หัวหน้าห้องคนนั้นเหรอ? หน้าตาดีจริง แต่เขาเป็นสาวเมืองกรุง จะมาถูกใจไอ้ลูกชายบ้านเราได้ยังไง!”
พ่อของหลี่ฉางชิงเคยไปประชุมผู้ปกครองแทนเขา เพราะหลี่ฉางชิงซน พ่อเลยถูกครูเรียกไปอบรมอยู่บ่อย ๆ